ദാസന്‍ : അത് വേണ്ട പറഞ്ഞാല്‍ നീ അറിയും അതുകൊണ്ട് വേണ്ട.
ഞാന്‍ : പ്ലീസ് ആരാ എനിക്ക് പരിചയമുള്ള പെണ്ണ് എവിടെയുള്ളവളാ
ദാസന്‍ : അതുവേണ്ട നിന്റെ ഒരു കൂട്ടികാരിയായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് വേണ്ട
ഞാന്‍ : എന്ത് കൂട്ടുകാരിയോ ആരാ പ്ലീസ്, പ്ലീസ് പേര് പറ ഞാന്‍ ആരോടും പറയില്ല.
ദാസന്‍ : നിന്റെ ക്ലാസ്സിലെ അനാമിക
ഞാന്‍ : ആര് അനാമികയോ, പേര് കേട്ട് ഞെട്ടി
ദാസന്‍ : ചിരിക്കുന്നു. അതാ പറഞ്ഞത് പേര് പറയില്ലയെന്ന്
ഞാന്‍ : ഒരു പണക്കാരിയാ അനാമിക അവള്‍ ഇത്തരക്കാരിയാണോ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇതുവരെ തോന്നീട്ടില്ല.
ദാസന്‍ : അപ്പോ അഖിലയും വിദ്യയും ഇത്തരക്കാരിയാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നോ നിനക്ക്
ഞാന്‍ : ഇല്ല അറിയില്ലായിരുന്നു.
ദാസന്‍ : അവരോട് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും നമ്മുടെ കൈകളില്‍ എത്തിക്കാന്‍ ഞങ്ങളാ അവരോട് പറഞ്ഞത് അത് അവര്‍ ഭംഗിയായി ചെയ്തു അത്രയേയുള്ളു അവര്‍ക്ക് ഇതിലെ റോള്‍.
ഞാന്‍ : ആശ്ചര്യപൂര്‍വ്വം അഖിലയുടെ പപ്പയ്ക്കറിയത്തില്ലേ അമ്മ എങ്ങോട്ടാ പോയതെന്ന്
ദാസന്‍ : അതാ ബിസിനസ്സ് അവര്‍ക്ക് പരസ്പരം അറിയാം ആര് ആരോടൊപ്പം എങ്ങോട്ടായെന്ന്
പക്ഷേ ഇതില്‍ ചതിക്കില്ല. ചതിച്ചാല്‍ പിന്നെ പുറംലോകം കാണില്ല. അതാ ഈലോകത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.
ഞാന്‍ : പപ്പയ്ക്കും അമ്മയ്ക്കും അറിയത്തില്ലേ അഖിലയേ
ദാസന്‍ : അറിയാം പിന്നെ അത് ഇവിടെ കാര്യമാക്കില്ല ഈ ലോകത്ത് അതാ. ലോകത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.
ഞാന്‍ : ദാസന്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് മനസ്സ് വല്ലാതെ പിടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഓട്ടോ അഖിലയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ എത്തി.
ഞാന്‍ : ചോദിച്ചു ഒരു കാര്യം കൂടി ചോദിച്ചോട്ടെ എന്തിനാ ഞങ്ങളെ ഇതില്‍ പെടുത്തിയത് ഞങ്ങള്‍ പാവങ്ങളാ ഞങ്ങളെ ഇനിയെങ്കിലും ഒന്നു വിട്ടൂടെ നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടത് ഞങ്ങളില്‍ നിന്നും കിട്ടിയില്ലേ. പ്ലീസ് വെറുതേ വിട്ടേയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ, നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ഞങ്ങള്‍ തടസ്സമാകില്ല പ്ലീസ്….
ദാസന്‍ : പറഞ്ഞു അതിന് ഞാനോ വാസുവോ വിചാരിച്ചിട്ട് കര്യമില്ല ഞങ്ങള്‍ ഈ വലയിലെ ഒരു ചെറിയകണ്ണിയാ. ഞങ്ങളോട് ഇവരെ വേണമെന്ന പറഞ്ഞാല്‍ അത് ഏതുവിധേയനേയും സാധിച്ചുകൊടുക്കുക അത്രമാത്രം.
