“…റിയാസ്സ് ചേട്ടോ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ടാനത്തിലും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു…..അതിനാല്‍ ഞാന്‍ കഴിക്കുന്നില്ല അതെന്നെ….”. നന്ദിനി വളരെ സ്പഷ്ടമായി പറഞ്ഞു.
ശരിയെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടികൊണ്ട് റിയാസ്സ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചവസ്സാനിപ്പിച്ച് കൈകഴുകാനായി എഴുന്നേറ്റു. പാത്തൂമ്മയും നന്ദിനിയും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
റിയാസ്സ് മുറിയില്‍ കയറി പഠിക്കാനുള്ള പുസ്തകമെടുത്ത് വായന തുടങ്ങി. നേരം കുറെയായപ്പോള്‍ അവന് ഉറക്കത്തിന്റെ വിളി വന്നു. ബുക്കടച്ച് വച്ച് കട്ടിലില്‍ നീണ്ട് നിവര്‍ന്ന് കിടന്നു.
റിയാസിന് പിറ്റേന്ന് കോളെജിലേക്ക് പോകാനായി തയ്യാറെടുത്തു. അവന്‍റെ എഞ്ചിനീറിങ്ങിന്റെ സെമസ്റ്റർ എക്സാം കഴിഞ്ഞുള്ള വെക്കേഷനായിരുന്നു. അതിന്റെക മ്പികു ട്ടന്‍നെ റ്റ്ഒപ്പം ഒരു വിദ്യാർത്ഥി എക്സാം ഫീസ ടക്കാത്തതിനാൽ പരീക്ഷ എഴുതാൻ കഴിയാതെയുള്ള വിഷമത്താൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. വരാൻ പോകുന്ന സംഘർഷങ്ങൾ ഭയന്ന് കോളേജ് അധികൃതർ രണ്ടു മാസത്തേക്ക് കോളേജ് അടച്ചിട്ടതായിരുന്നു. അതെല്ലാം തീര്‍ന്ന് ഇന്ന് കോളേജ് തുറക്കുന്ന ദിവസമാണ്.
വലിയ ഉത്സാഹത്തിലാണ് അവന് കോളേജില്‍ പോയത്. സഹപാഠികളും അവന് ഉല്ലസ്സിച്ച് നടന്നു. രണ്ടു മാസം കാണാതെ കാണുന്നതിനാല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും വിശേഷങ്ങള്‍ ഒരുപാട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ കോളേജും വീടുമായി രണ്ടാഴ്ച്ച് പോയതറിഞ്ഞില്ല. വീട്ടില്‍ വളരെ വൈകിയാണ് എത്തിച്ചേരുക. ആ സമയങ്ങളില്‍ നന്ദിനി അവിടെ ഉള്ളതിനാല്‍ പാത്തൂമ്മ അധികം സംസാരിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാറില്ല.
അവരോടുള്ള പിണക്കം മാറിയെങ്കിലും എന്തോ റിയാസ്സിന് പഴയപോലെ വികാരമൊന്നും കാണുബോള്‍ തോന്നാറില്ല.മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും ലൈലമ്മായി പടരുന്ന കാമമായി കിടക്കുന്നതിനാല്‍ അവരെക്കാള്‍ പത്തുപതിനഞ്ചു വയസ്സ് മൂപ്പുള്ള അവരുടെ ഉമ്മയായ പാത്തൂമ്മയില്‍ അവന് വലിയ രസമൊന്നും തോന്നിയില്ല. അവന്‍റെ മനസ്സ് പാത്തൂമ്മയെ തനി വയസ്സത്തി എന്ന രീതിയില്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങി.
