ലോക്ക്ഡൌൺ പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം അനിശ്ചിതത്തിൽ ആയി. കല്യാണത്തിന്റെ തീയതി അടുത്ത് വന്നിട്ടും ലോക്ക്ഡൌൺ പിൻവലിക്കുന്ന ലക്ഷണം ഒന്നും കാണുന്നില്ല. അവസാനം കല്യാണം നീട്ടി വയ്ക്കാൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു.
ലോക്ക്ഡൗൺ പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ ദേവുവിന്റെ ഓഫീസും അടച്ചു. അതോടുകൂടി അവൾ എന്റെ വീട്ടിൽ ആയി താമസം. അവളെ എന്റെ വീട്ടിൽ നിർത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അച്ഛൻ തന്നെയാണ് അഭിലാഷിനോട് വിളിച്ച് സംസാരിച്ചത്. നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞതിനാൽ ഇത്രേം ദിവസം ദേവു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് അഭിലാഷിനോട് ചോദിക്കണമെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതാണ് നല്ലതെന്ന് എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു.
എന്തായാലും അച്ഛൻ അഭിലാഷിനോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒറ്റക്ക് വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതാണെന്ന് അഭിലാഷിനും തോന്നി.
അഭിലാഷ് അവന്റെ ബന്ധുക്കൾക്ക് ഞാൻ ദേവുവിന്റെ ഒരു അകന്ന സ്വന്തത്തിൽ ഉള്ള സഹോദരൻ എന്നാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. ചില ചോദ്യങ്ങൾ ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നും ഒഴുവാക്കാൻ അതാണ് നല്ലതെന്ന് എനിക്കും അവനും തോന്നിയിരുന്നു.
എന്തായാലും ദേവു ഇപ്പോൾ ഹാപ്പി തന്നെയാണ്. എല്ലാ ദിവസവും അഭിലാഷുമായി ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കാണാറുണ്ട്.
ലോക്ക്ഡൗൺ ആയതിനാൽ ഞാനും ഫുൾ ടൈം വീട്ടിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.
വിരസമായ ദിനങ്ങൾ കിടന്ന് പോകുന്ന ഒരു ദിവസം ഞാൻ ബൈക്ക് കഴുകുകയായിരുന്നു. വേറെ ഒരു പണിയും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ദേവുവും കത്തി അടിച്ച് കൊണ്ട് കൂടെ തന്നെ ഉണ്ട്.
പഴയ ഒരു സംഭവം ഓർത്ത് ഞാൻ അറിയാതെ ചിരിച്ച് പോയി.
അത് കണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്താടാ ചുമ്മാ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്നത്.”
“അമ്മ നമ്മളെ തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞത് ഓർത്ത് ചിരിച്ച് പോയതാണ്.”
നാട്ടുകാർ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാനും ദേവുവും പിണങ്ങി കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ദേവു വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് അമ്മ ചോദിച്ച ചോദ്യമായിരുന്നു നിങ്ങൾക്ക് തമ്മിൽ കല്യാണം കഴിച്ചൂടെന്ന്.
അന്ന് ഞാനും ദേവുവും കുറെ ചിരിച്ച് മറിഞ്ഞതാണ്. എന്താണെന്ന് അറിയില്ല, ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നു.
അന്ന് അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കുന്ന സമയം ബൈക്ക് ഓടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവളോട് തമാശയായി ചോദിച്ചു.
“അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ നമ്മൾ തമ്മിൽ കെട്ടുന്ന കാര്യം ഒന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കടി.”
