ടീവിക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അഭി കേറി വന്നത്. അവൻ വന്ന് എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. എനിക്ക് അവന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാൻ ചെറിയ ചമ്മൽ തോന്നി. ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് ശെരിയല്ലെന്ന് തോന്നി ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
നീ എവിടെ പോയതാ.. കുറെ നേരം ആയല്ലോ..
ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്തോട്ട്. ഫ്രണ്ട്സിനെയൊക്കെ ഒന്ന് കാണാൻ.
അവനും എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ള പോലെ തോന്നി.
ഹ്മ്മ്.. ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിയിട്ട് വീണ്ടും ടീവിയിൽ നോക്കിയിരുന്നു. എനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ അവനോട് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. എത്ര നേരം ഞാനാ ഇരുപ്പ് തുടർന്നു എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല…
അമ്മേ…
ഏഹ് എന്താ… എന്നെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തിയത് അവന്റെ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള വിളിയാണ്..
കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ താ.. അതും പറഞ്ഞ് അവൻ റൂമിലേക്ക് ഒറ്റ പോക്ക്..
അവന് എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ…
എന്തായിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം.
അതോ എനിക്ക് തോന്നിയതാണോ…
ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും പാത്രങ്ങൾ കഴുകുമ്പോഴും ഒക്കെ എന്റെ മനസിൽ അവനെ എങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ബോധ്യപ്പെടുത്തും എന്നായിരുന്നു.
ഞാൻ അടുക്കള ക്ലീൻ ആക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു
പെട്ടന്നാണ് ഞാനോർത്തത് അവന്റെ കൂടെയല്ലേ ഇനി ഞാൻ പോയി കിടക്കേണ്ടത്‌.
അവൻ എന്നെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ എനിക്ക് എതിർക്കാൻ കഴിയുമോ… ആരോടെങ്കിലും പരാതി പറയാൻ പറ്റുമോ… എല്ലാത്തിനും ഞാൻ തന്നെയാണ്‌ കാരണം.
എല്ലാം കൂടെ ഓർത്തിട്ട് എനിക്ക് ശരീരത്തിൽ കൂടെ ഒരു വിറയൽ പോലെ തോന്നി.
മടിച്ച് മടിച്ചാണെങ്കിലും ഞാൻ റൂമിൽ ചെന്നപ്പോൾ അഭി തല വരെ മൂടി പുതച്ച് കിടക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയ ആശ്വാസം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്..
ഒരു സൈഡ് ചേർന്നാണ് അഭി കിടക്കുന്നത്. മറ്റെ സൈഡിൽ കേറി ഞാനും കിടന്നു.
മനസ് ആകെ പിടി വിട്ട അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു. ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ച് എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിയതെന്ന് പോലും അറിയില്ല.
