‘എടി ഷീജെ ആ തുണിക്കടേല്‍ ഇനി ഒഴിവുണ്ടൊ’
സിന്ധുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടു ഓമനയും ഷീജയും ചിരിച്ചു
‘എടി മൈരു പെണ്ണെ നീയിതെന്തു ഭാവിച്ചാ..ആദ്യം നിന്നെ ആരുടെ എങ്കിലും കയ്യിലൊന്നു പിടിച്ചുകൊടുക്കട്ടെ എന്നിട്ടു മതി ഇനിയൊള്ള പൊലയാടലൊക്കെ.’
‘ആ അപ്പോഴേക്കും എന്റെ മൂക്കിലു പല്ലു മൊളക്കും.’
‘നീ വെഷമിക്കാതെടി എന്റെ മനസ്സിലു ചെല കണക്കു കൂട്ടലുകളൊക്കെ ഉണ്ടു.ഇവരുടെ കല്ല്യാണത്തിനു അശോകന്‍ മുതലാളി വന്നില്ലല്ലൊ.ചെലപ്പൊ വരുമായിരിക്കും വരാതിരിക്കില്ല.അപ്പൊ നിനക്കെന്തേങ്കിലും ജോലി റെഡിയാക്കാന്‍ പറയാം.’
‘അതിനിനി അശോകന്‍ സാറു എന്നു വരാനാ.വെറുതെ പറഞ്ഞെന്നെ ആശ കേറ്റല്ലെ തള്ളേ’
‘എടി നീയൊന്നടങ്ങെടി അതു നടന്നില്ലെങ്കി ഷീജ പോയ തുണിക്കടേല്‍ കൊണ്ടു വിടാം പോരെ’
‘ഊം മതി.
‘അല്ലാ എന്താ പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം കൂടിയിരുന്നൊരു സഭ കൂടല്‍’
ശബ്ദ്ധം കേട്ടു മൂന്നു പേരും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പൊ അച്ചന്‍ കൃഷ്‌നനാണു.അച്ചന്റെ സംസാരം കേട്ടു സിന്ധു പറഞു
‘ഒന്നുമില്ലെന്റെ കിണ്ണാ വെറുതെ ഓരോരൊ കൊതീം ഞ്ഞൊണേം പറയുവാരുന്നു.’
‘ടീ ടീ തന്തെ കേറി പേരു വിളിക്കുന്നോടി മൈരെ.’
എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു കിണ്ണന്‍ തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നു.
‘ഓഹ് ഞാന്‍ പേരൊന്നും വിളിച്ചില്ലല്ലൊ കിണ്ണാന്നല്ലെ വിളിച്ചെ.പക്ഷെ അച്ചന്‍ എന്നെ മൈരെന്നു ചീത്ത വിളിച്ചില്ലെ’
സിന്ധു പരിഭവം കൊണ്ടു ചിണുങ്ങിയപ്പോള്‍ ഓമന കേറി എടപെട്ടു
‘ഓ ഒരു പുണ്ണ്യാളത്തി വന്നേക്കുന്നു.നിന്നെ എത്ര വട്ടം ഞാന്‍ മൈരേന്നു വിളിക്കാറുണ്ടെടി അതിനൊരു കൊഴപ്പോം ഇല്ല.’
‘ഓ ഞാന്‍ വെറുതെ ഒരു ജോക്കടിച്ചതാമ്മെ എന്തൊ വേണെങ്കിലും വിളിച്ചൊ.നിങ്ങടെ കൂടെ നിന്നു ഇതൊക്കെ ഇപ്പം എനിക്ക് ശീലമായി.ദേ ഷീജെ നീ ഇതൊന്നും കേട്ടുവിഷമിക്കണ്ട ഇനി നിനക്കും ഇതൊക്കെ ശീലമാവും.’
ഇതു കേട്ടു ഷീജ
‘ഓ എനിക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ലെടി .’
‘അതാണു അങ്ങനെ വേണം കേട്ടോടി മോളെ.നീ ഒന്നു കൊണ്ടും വിഷമിക്കരുതു ‘
എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ കിണ്ണനോടു ഓമന
The Author
