‘ചേട്ടാ നിങ്ങളെ തിരക്കി ആ മൂസ ഇവിടെ വൈകിട്ടു വന്നിരുന്നു.’
പെട്ടന്നു തിരിഞ്ഞു നിന്നു കൊണ്ടു കിണ്ണന്‍
‘അയ്യൊ ആണൊ അയാളെ കാണാനും കൂടിയാ ഞാന്‍ വൈകിട്ടു കവലേല്‍ പോയതു പക്ഷെ കണ്ടില്ല.’
‘എങ്ങനെ കാണും അവിടെ ഷാപ്പില്‍ വരുന്നോരുടെ മടിക്കുത്തിന്റെ മുഴുപ്പും നോക്കി നിക്കുവല്ലെ നാണമില്ലല്ലൊ നിങ്ങള്‍ക്കു.’
‘ഒന്നു പോടീഅവിടന്നു ചുമ്മാ പിള്ളേരുടെ മുന്നിലു വെച്ചു വേണ്ടാതീനം പറയാതെ.’
‘എന്തു വേണ്ടാതീനം ഇവളുമാരു രണ്ടും കൊച്ചു പിള്ളാരൊന്നുമല്ല.രണ്ടു പേരും ഇതൊക്കെ നല്ല പോലെ കഴിഞ്ഞു നിക്കുവാ.ഇതൊക്കെ ഓരോന്നു കണ്ടാലും കേട്ടാലും അറിയാവുന്ന പിള്ളേരാ.’
‘എടി എന്നു വെച്ചു എപ്പഴും ഇതൊക്കെ പറയണൊ’
‘ഓഹ് ഇപ്പൊ ഞാന്‍ പറയുന്നതാ കുറ്റം.അങ്ങനെ എന്റെ വാ മൂടിക്കേട്ടാന്‍ പറ്റത്തില്ല.’
‘എന്നാ നീ അവിടിരുന്നു പറ .ഞാന്‍ പോയി മൂസയെ ഒന്നു കാണട്ടെ സമയം ഏട്ടര ആയതല്ലെ ഉള്ളൂ.’
എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ കിണ്ണനെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു കൊണ്ടു ഓമന പറഞ്ഞു
‘ദേ കിണ്ണാ എങ്ങോട്ടാ ഇനി പോകുന്നെ മൂസയെ കാണാനാണെങ്കി പോയിട്ടു കാര്യമില്ല’
നടന്നു തുടങ്ങിയ കിണ്ണന്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു കൊണ്ടു
‘അതെന്താടി ‘
‘നിങ്ങളെ തപ്പി കവലേലോട്ടു വരുന്ന വഴി അയാളു ചെക്കനെ കണ്ടാരുന്നു.പിന്നെ അയാളു അവനേം വിളിച്ചോണ്ടു എടവഴിയിലൂടെ മേലേക്കു കൊണ്ടു പോയെന്നൊക്കെ അവന്‍ വന്നപ്പം പറഞ്ഞാരുന്നു.’
‘ആരെ സന്തോഷിനേയൊ മൂസയൊ’
‘അല്ലാണ്ടു പിന്നെ വേറെ എനിക്കു മക്കളുണ്ടൊ.ഒന്നു രണ്ടു ചോദ്യമങ്ങു ചോദിച്ചപ്പൊ തത്ത പറയുന്ന പോലെ എല്ലാം പറഞ്ഞു.അയാളു അവന്റെ വാ നെറച്ച് കൊടുത്താ വിട്ടതു.കൂടെ ഒരു നൂറു രൂപയും കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു.ചെക്കന്‍ ഇവിടെ വന്നപ്പൊ വാ നെറയെ നല്ല കൊഴുത്ത പാലിന്റെ മണം.’
‘എന്നിട്ടവനെവിടെ’
തിണ്ണയിലേക്കു തിരിച്ചിരുന്നു കൊണ്ടു കിണ്ണന്‍ ചോദിച്ചു
‘അവനൊ അവനകത്തു പെണങ്ങികെടപ്പുണ്ടു’
‘അതെന്താടി നീയവനെ ചീത്ത പറഞ്ഞൊ’
‘വല്ലവന്റേം പാലു കുടിച്ചേച്ചും വരുന്നതിനു ഞാനെന്തിനാ അവനെ വഴക്കു പറയുന്നെ
പിന്നെന്തിനാ അവന്‍ പിണങ്ങിയതു.’
‘അതൊ ആ നൂറു രൂപ സിന്ധു ചോദിച്ചു ,ഞാന്‍ പറഞ്ഞു അതവള്‍ക്കു കൊടുക്കെടാ അവള്‍ക്കാരാ വേറെ കൊടുക്കാനുള്ളതേന്നു.’
‘എന്നിട്ടവന്‍ കൊടുത്തില്ലെ’
The Author
