അതിന്‍റെ പിമ്പില്‍ പശാചികത അതിന്‍റെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയ ഒരു മുഖവും.
“നാരായണ മേനോന്‍!”
അയാളുടെ കൈകള്‍ തന്‍റെ കഴുത്തിനെ മുറുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഭയഭീതിയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
അയാളുടെ പിടി കഴുത്തില്‍ മുറുകുമ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ മുറിയിലെ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ തറഞ്ഞു.
വീതിയുള്ള സെലോടേപ്പിനാല്‍ വായ് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്‌ സന്ധ്യയും സംഗീതയും.
ഇരുവരെയും രണ്ടു കസേരകളില്‍ ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നു.
കസേരയുടെ കൈകളില്‍ അവരുടെ കൈകള്‍ സെല്ലോടേപ്പിനാല്‍ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു!
മറ്റാരേയോ കാത്തിട്ടെന്നോണം നാലഞ്ചു കസേരകള്‍ കൂടി അവിടെ നിരയായി ഇട്ടിരുന്നു.
തന്‍റെ ബലിഷ്ടമായ കൈകളില്‍ അയാള്‍ ലീനയെ കസേരയില്‍ ഇരുത്തി.
സര്‍വ്വ ശകിതിയുമെടുത്ത് അവള്‍ കുതറാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും അയാളുടെ കരുത്തിനു മുമ്പില്‍ അവള്‍ തളര്‍ന്നു.
അല്‍പ്പ സമയത്തിനുള്ളില്‍ സന്ധ്യയേയും സംഗീതയേയും പോലെ ലീനയും കസേരയില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.
“പൊന്നുമോളെ!”
ലീനയെ നോക്കി അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ തേടിയല്ല ഞാന്‍ വന്നത്! വന്നത് ഈ രണ്ടു കൂത്തിച്ചികളെയും തേടിയാ!”
ലീനയുടെ അധരം കൈവിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് മേനോന്‍ പറഞ്ഞു.
“എന്തിന് അവരെ, വൃത്തികെട്ടവനെ!!”
ലീന ചീറി.
“അവരെയല്ലല്ലോ! നിനക്ക് വേണ്ടത് എന്നെയല്ലേ! അവരെ അഴിച്ച് വിട്!”
അത് കേട്ട് അയാള്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ വേണം എനിക്ക്! ജീവനോടെ തിന്നാനും പുഴുങ്ങി തിന്നാനും! അതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് ഈ മൂന്ന്‍ ദിവസങ്ങള്‍കൊണ്ട് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് ഈ രണ്ടു കൂത്തിച്ചി …അല്ല കൂത്തിച്ചി ഒരു നല്ല തെറി അല്ല..ഇവളൊക്കെ ചെയ്ത പണിത്തരം വെച്ച് നല്ല സൈസ് തെറി തന്നെ പറയണം! ഏറ്റവും സൈസ് തെറി എന്ന് പറയുന്നത് പൂറി എന്നല്ലേ? അതില്‍ക്കൂടുതല്‍ വലിയ തെറി നിന്‍റെ അറിവില്‍ ഉണ്ടോടീ ലീനെ? ഉണ്ടേല്‍ പറ! ഞാന്‍ അവരെ അങ്ങനെ വിളിക്കാം!”
അത് പറഞ്ഞ് അയാള്‍ കലിപ്പോടെ സന്ധ്യയുടെ വായ് മൂടിക്കെട്ടിയ സെല്ലോ ടേപ്പ് വലിച്ചു മാറ്റി.
പെട്ടെന്നുള്ള വലിച്ചിലില്‍ അവളുടെ മുഖം മുറിഞ്ഞു ചോര വന്നു.
“ഇവളില്ലേ ഈ പൂറി മോള്…”
സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞൊരു അടി കൊടുത്ത് കഴിഞ്ഞ് മേനോന്‍ പറഞ്ഞു.
“നിനക്കറിയില്ല ലീന ഈ രണ്ടു പൂറികളും എന്നതാ ഈ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസമായിട്ട് എനിക്കിട്ടു ഒണ്ടാക്കിയത് എന്ന്! ഇവള്മാരെ ഞാന്‍ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പം പറഞ്ഞതാ നെനക്ക് ഒന്നും അറീത്തില്ലന്ന്‍…”
ലീന ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ സന്ധ്യയേയും സംഗീതയേയും നോക്കി.
“തൊടങ്ങിയത് ഇവളാ!”
