ജാനകി തിരിച്ചു. ചിരിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ സമൃദ്ധമായ മാറിടം കുലുങ്ങി. മോഹനന്‍ അങ്ങോട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ അവര്‍ കൃത്രിമമായ ദേഷ്യത്തോടെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി.
“ഇപ്പം അവള്‍ക്ക് ഗിത്താറു വായിക്കാനേ യോഗമുള്ളൂ. കൊറച്ച് കൂടെ കഴിയുമ്പോ അവള് ഫ്ലൂട്ട് വായിച്ചോളും,”
മോഹനന്‍ ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി.
“അയ്യേ..നീ പോടീ!”
അയാള്‍ ഭാര്യയെ നോക്കി.
“അവള് കൊച്ചാ…അവള്‍ക്ക് അതൊന്നും അറിയില്ല,”
“കൊച്ച്!”
ജാനകി ചൊടിച്ചു.
“പ്രായവേ പതിനെട്ടായി. കൊച്ചാണേലും പിച്ചാണെലും കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ അവടെ കയ്യില്‍ നല്ല ഒരു മൊബൈല്‍ ഉണ്ട്. അതിനാത്ത് ഓരോന്ന്‍ വരുന്നത് കണ്ടാ മോള്‍ ഇപ്പം ഗിത്താര്‍ വായന!”
മോഹനന്‍ ഭയപ്പെട്ട് ഭാര്യയെ നോക്കി.
“നീയീപ്പറയുന്നത് നേരാണോടീ?”
ആയാള്‍ അല്‍പ്പ സമയം ഭയത്തോടെ എന്തോ ഓര്‍ത്തു.
“ഈശ്വരാ..അത് മാത്രേ ഇനി കാണുവൊള്ളോ അതോ…”
“നിങ്ങള് എന്നതാ ഈ പറയുന്നെ? വേറെ എന്നത് കാണൂന്നാ?”
“എടീ അപ്പറത്തെ ജോണിടെ അടുത്ത് അവള് എപ്പഴും വെളയുന്നതും കൊഞ്ചുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇനി നീ പറഞ്ഞത് പോലെ ഗിത്താര്‍ വായന മാത്രേ ഒള്ളോ…”
ജാനകിയും എന്തോ ഓര്‍ത്തു.
“മാത്രോവല്ല…”
അയാള്‍ ജാനകിയുടെ നേരെ നോക്കി.
ജാനകി അയാളെയും.
“പിന്നെ?”
ജാനകി ചോദിച്ചു.
“…പിന്നെ ഈ കുഞ്ഞ് പ്രായത്തി അവടെ ഇവടെയൊക്കെയങ്ങ് വല്ലാതെ…”
മോഹനന്‍ നെഞ്ചില്‍ ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് പതിയെ ഞെക്കിക്കൊണ്ട് കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“അല്ലേ? ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ?”
“മൊലേടെ കാര്യവാണോ?”
ജാനകി ചോദിച്ചു.
“ഓ…അവക്ക് മോഹനേട്ടന്‍റെ വീട്ടുകാരുടെ പാരമ്പര്യം കിട്ടീത് ആന്നേ. ചെലപ്പം എന്റേം. അവടെ പ്രായത്തി എനിക്ക് ഇതിനേക്കാള്‍ മൊല ഇല്ലാരുന്നോ?”
“അതെങ്ങനെയാ പതിനെട്ടാം വയസ്സി ജാനൂ നെനക്ക് എന്തോരം മൊല ഒണ്ടാരുന്നെന്നു ഞാനറിയുന്നെ? നിന്നെ കേട്ടീപ്പം ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ് അല്ലാരുന്നോ പ്രായം?”
“ഓ നാല് വയസ്സ് വ്യത്യാസം അല്ലേ ഒണ്ടാരുന്നോള്ളൂ?”
ജാനകി ചിരിച്ചു.
The Author
