അവരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല അമ്മ ആദ്യം ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോയി സാരി നേരെയാക്കിയിട്ട് വരാൻ നോക്ക് നമ്മുക്ക് പോകാം..
പിന്നെ ഇനി ടോയ്‌ലറ്റിൽ പോകാനൊന്നും ടൈമില്ല നമ്മുക്ക് പോകാന്നും പറഞ്ഞ് റാണിയമ്മ ആ കോലത്തിൽ തന്നെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.. ആ സാരിയൊന്ന് വലിച്ചിടമ്മെന്ന് ഞൻ റാണിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി പറഞ്ഞതും ഈ ചെറുക്കന്റെ ഒരു കാര്യമെന്ന് ഒരു കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് റാണിയമ്മ വയറും പൊക്കിളുമൊക്കെ കാണാത്ത വിധത്തിൽ ഒരുവിധം സാരി വലിച്ചിട്ടു. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ഒരാശ്വാസമായത്. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ഞരമ്പന്മാരും എന്റെ റാണിയമ്മയുടെ ശരീരം നോക്കി വെള്ളമിറക്കുന്നത് കാണേണ്ടി വന്നേനേ…
ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസിലിരിക്കുമ്പോൾ റാണിയമ്മയുടെ ഫോണിൽ തുരുതുരെ വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജ് നോട്ടിഫിക്കേഷന്റെ സൗണ്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റാണിയമ്മ ബാഗിൽ നീന്നും ഫോണെടുത്ത് മെസ്സേജ് നോക്കിയിട്ട് ബാഗിലേക്ക് വീണ്ടും വെച്ചു. ആ സമയത്ത് റാണിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം ഉള്ള പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി ഒരു ഏഴു മണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റാണിയമ്മ എന്റെ റൂമിലേക്ക് വന്നു. സിനിമ കാണാൻ പറ്റാത്ത സങ്കടത്തിലാണോ മോനിരിക്കുന്നേന്നും ചോദിച്ച് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.
ഏയ് അങ്ങനൊന്നുമില്ല.. ഞാനും പറഞ്ഞ് കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു…
മോന് സീനിമ കാണണമെങ്കിൽ മോൻ പോയി കണ്ടിട്ട് വാ.. പേഴ്സിൽ ക്യാഷിരുപ്പുണ്ട്. മോൻ പോയെടുത്തോ..
ഓ.. വേണ്ടമ്മേ.. എനിക്ക് സങ്കടൊന്നുമില്ല..
നിനക്ക് സങ്കടമില്ലായിരിക്കും പക്ഷേ നീ പറഞ്ഞിട്ട് സിനിമ കാണിക്കാതെ തിരിച്ച് കൊണ്ട് പോന്നത് കൊണ്ട് എനിക്കൊരു വിഷമം പോലെ.. നീ പോയി കണ്ടിട്ട് വാടാന്നും പറഞ്ഞ് റാണിയമ്മ എന്റെ തലമുടിയിൽ തലോടി…
എന്നാ ഞാനവന്മാരെ വിളിച്ച് പറയട്ടെ.. സിനിമക്ക് പോകാന്ന്…
നീ എന്താന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യ് പേഴ്സിൽ ക്യാഷിരുപ്പുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് പോയി.. ഞാനവന്മാരെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവന്മാരുടെ കയ്യിൽ ക്യാഷില്ല.. നാളെ ക്യാഷൊപ്പിച്ചിട്ട് പോകാന്നായി അവന്മാര്.. ഞാനത് അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ മോൻ സിനിമ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ ഇന്ന് കണ്ടിട്ടിനി വന്നാൽ മതി അവന്മാർക്കുള്ള ക്യാഷ് കൂടെ എടുത്തോളാം റാണിയമ്മ പറഞ്ഞു. അതു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷമായി. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് കൂടുതൽ ആയുസില്ലായെന്ന് എനിക്കപ്പോൾ അറിയില്ലായിരുന്നു.
