“ഹലോ ആന്റി….!” ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പെട്ടന്ന് കൈ കൂപ്പി. കാര്യമില്ലാതെ എന്നോട് വെറുപ്പ് കാണിക്കരുത് എന്നപോലെ.
എന്റെ മനസ്സിനെ വായിച്ചത് പോലെ പെട്ടന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടര്‍ന്നു പോയി. ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെയാണ് എന്നോട് വെറുപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പോലെ അവരുടെ മുഖത്തിന് അല്‍പ്പം മാറ്റം സംഭവിച്ചു.
പക്ഷേ എന്റെ പുഞ്ചിരിക്ക് പകരമായി അവർ ചിരിക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. പിന്നെ വല്യ സ്വീകാര്യതയും ആ കണ്ണുകളില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വെറും നിഷ്‌ഫലത്വം ആണെന്ന പോലെ അവർ തല ഒന്ന് ചെറുതായി ആട്ടി മാത്രം കാണിച്ചു.
ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല എന്നത് ശരിതന്നെ. പക്ഷേ എന്നാലും ഇതുപോലെ നോട്ടം കൊണ്ടും ഭാവം കൊണ്ടും അപമാനിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
അങ്ങനെയൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചപ്പോ എന്റെ മുഖത്തും അതിന്‌ അനുസരിച്ചുള്ള ഭാവങ്ങള്‍ മാറുന്നതിനെ പോലും അവർ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നിനെ ഞാൻ കണ്ടു.
എന്റെ ഭാവവും ചിന്തകളും മനസ്സിലാക്കിയ പോലും അവർ കുറെ നേരം എന്നെ നോക്കി. അവസാനം ചെറിയൊരു അംഗീകാരം പോലെ അവരുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞപ്പോ എനിക്ക് ഇത്തിരി ആശ്വാസം കിട്ടി.
ഒടുവില്‍ ഞാൻ അവരുടെ മുഖത്ത് നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി വിനിലയെ നോക്കിയതും — അവരെ കാര്യമാക്കേണ്ട, ആണുങ്ങളോട് അവർ അങ്ങനെയാണ്‌… എന്നപോലെ വിനിലയുടെ മുഖത്തൊരു ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ നെടുവീര്‍പ്പോടെ ഞാൻ തലയാട്ടി.
ആ സ്ത്രീയുടെ സ്വഭാവം അറിയാമെങ്കില്‍ പിന്നേ എന്തിനാണ് വിനില എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട്‌ വന്നതെന്ന്‌ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
എന്തായാലും ഈ സ്ത്രീയോട് വളരെ സൂക്ഷിച്ച് സംസാരിക്കാന്‍ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും അറിയാതെ പോലും ചെറിയൊരു തെറ്റ് സംഭവിച്ചാല്‍, ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അവരെന്നെ ചവുട്ടി പുറത്താക്കുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് താക്കീത് നല്‍കി. സാധാരണയായി എന്റെ മനസ്സിന്റെ താക്കീതിനെ ഞാൻ അവഗണിക്കാറില്ല.
തലയാട്ടി കൊണ്ട്‌ ഞാൻ നോക്കിയത് ദേവിയുടെ മുഖത്തായിരുന്നു. അവളുടെ അമ്മായിയുടെ തണുപ്പൻ സ്വീകരണത്തിന്, അവർ പ്രകടിപ്പിച്ച വെറുപ്പിനും വേണ്ടി ക്ഷമ ചോദിക്കും പോലെയാണ്‌ അവളെന്നെ നോക്കി ഇരുന്നത്.
