എന്നോട് ദേഷ്യം മാറാത്തത് കൊണ്ടാവും സാന്ദ്ര ഇങ്ങോട്ട് വരാത്തത്. ആ പെണ്ണിന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍ത്ത് എനിക്ക് നല്ല വിഷമം തോന്നി. അവളുടെ ജീവിതം ഓര്‍ത്തും എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒടുവില്‍ ക്യാമ്പസിന് മുന്നില്‍ എത്തിയപ്പോ സാന്ദ്ര ദീപ്തിയോടും സനലിനോടും സംസാരിച്ച് നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഐഷയെ എങ്ങും കണ്ടില്ല. എനിക്ക് ആശ്ചര്യം തോന്നി. കാരണം ആദ്യമായിട്ടാണ് ഐഷയുടെ അഭാവം ഉണ്ടായത്. ചിലപ്പോ അവള്‍ക്ക് എന്നോട് പിണക്കം ആയിരിക്കും.
എന്റെ ബൈക്ക് വന്ന് നിന്നതും അവർ മൂന്ന്‌ പേരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നെ സമീപിച്ചു.
“സാമേട്ട, ഷസാനയെ കൊണ്ടാക്കാൻ കാര്യമായ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ, അല്ലേ?” എന്റെ ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിൽ കൊതിയോടെ തടവി കൊണ്ട്‌ സനല്‍ തിരക്കി.
“അവള്‍ വീഴും എന്ന പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ സേഫ് ആയിട്ട് എത്തിച്ചു.” ഞാൻ മറുപടി നല്‍കി.
“പിന്നേ കുറച്ച് മുന്നേ ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചായിരുന്നു… ഇപ്പൊ നല്ല ഭേദമുണ്ടെന്ന പറഞ്ഞെ..” ദീപ്തി എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് ഞാൻ പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. സാന്ദ്ര പക്ഷേ എന്നെ മൈന്റ് ചെയ്യാതെ സനല്‍ നോട് എന്തോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
“പിന്നേ ഐഷാ എവിടെ..?” ഞാൻ ദീപ്തിയോട് ചോദിച്ചതും സാന്ദ്ര ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം സനല്‍ നോട് സംസാരം തുടർന്നു.
“ഇന്ന്‌ വീട്ടില്‍ ബന്ധുക്കൾ ആരോ വരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകാരണം അവൾ ക്ലാസ് വിട്ടതും പോയി.”
അങ്ങനെ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി സംസാരം തുടർന്നു. അന്നേരം ആകാശത്ത് നിന്നും ചെറിയൊരു മുരൾച ഉണ്ടായി.. തൊട്ട് പുറകെ ചെറിയൊരു ഇടി വെട്ടും.
“അമ്മേ…. ചേട്ടാ…!!” പെട്ടന്ന് സാന്ദ്ര ഭയന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ട്‌ ബൈക്ക് ഹാന്‍ഡിലിൽ പിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൈക്ക് അടിയിലൂടെ നുഴഞ്ഞ് അകത്ത് കേറി. എന്നിട്ട് എന്റെ സൈഡിൽ നിന്നിട്ട് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട്‌ നിന്നു.
പെട്ടന്നുള്ള മുരൾച്ചയും ഇടി വെട്ടും കേട്ട് ഞാനും സനലും ദീപ്തിയും ഒന്ന് ഞെട്ടുക മാത്രമാണ്‌ ചെയ്തത്‌. പക്ഷേ സാന്ദ്രയുടെ ഭയവും പൂച്ച കുഞ്ഞിനെ പോലെ വിറയ്ക്കുന്നതും.. പിന്നെ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതും കണ്ട് സനലും ദീപ്തിയും ചിരിച്ചു.
