എപ്പോഴതെയും പോലെ ഇത്തവണയും ഞാൻ എൻ്റെ മനസ് പറയുന്നത് തന്നെ കേട്ടു…
ചുറ്റും ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം ഞാൻ പതിയെ ആ വാതിലിനോട് ചെവി ചേർത്തു…
അപ്പോഴും അടക്കി പിടിച്ച ചില ശബ്ദങ്ങൾ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലായിരുന്നു… ഒന്നുകൂടെ നന്നായി കേൾക്കാൻ ഞാൻ ചെവി ഒന്നുകൂടെ വാതിലിനോട് ചേർത്തതും വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നതും ഒരുമിച്ച് ആയിരുന്നു…..
പിന്നെ നടന്നത് ഒന്നും പറയണ്ടല്ലോ… ഞാൻ നേരെ വാതിൽ തുറന്ന് വന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെയും കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് വീണു…
പിന്നെ ഒരു അലർച്ച ആയിരുന്നു… ആ ഒറ്റ അലർച്ചയിൽ ആ ഹോസ്റ്റലിലെ എന്ന് മാത്രമല്ല ആ പഞ്ചായത്തിൽ ഉള്ള ആളുകൾ മുഴുവൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റ് കാണും…
ഓരോരോ വാതിലുകൾ ആയി മലർക്കെ തുറക്കാൻ.. തുടങ്ങി… പെൺകുട്ടികൾ ഞാൻ ഇപ്പൊൾ ഉള്ള മുറിയിലേക്ക് ഓടി വരാൻ തുടങ്ങി…
ഞാൻ വേഗം തന്നെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു.. എനിക്ക് മുന്നേ ആ പെൺകുട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു…
സത്യം പറയാലോ… ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ അടുത്തത് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നറിയാതെ എൻ്റെ കംപ്ലീറ്റ് ഫ്യൂസ് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അടിച്ച് പോയി…
ഞാൻ വേഗം അവളോട് സോറി പറയാൻ തുടങ്ങി…
“ലുക്ക്.. അയാം എക്സ്ട്രീംലി സോറി.. ഞാൻ ജസ്റ്റ് ഈ വാതിലിൽ ഇങ്ങനെ ചാരി നിന്ന് ആലോചിച്ച്…..”
ഞാൻ പറഞ്ഞ് മുഴുമിക്കുന്നതിന് മുന്നേ അവള് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി…
അപ്പോഴേക്കും അങ്ങോട്ട് വാർഡനും സെക്യൂരിറ്റിയും അതിനേക്കാൾ ഞാൻ പേടിച്ച ആതിരയും വന്നു…
“എന്ന… എന്ന ഇങ്കെ പ്രചനെ…??”
