ഇനിയുള്ള സംഭാഷണം നിങ്ങളുടെ എളുപ്പത്തിന് വേണ്ടി മലയാളത്തിലേയ്ക്ക് മാറ്റുന്നു. അപ്പം നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേക്കാം ഇത് വരെ പ്രസിഡൻറ് ചൈനീസ് ഭാഷയിലാണോ എഴുതിയതെന്ന്… നോ… ഞാൻ അതല്ല മീൻ ചെയ്തത്. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ ഭാഷ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളോ ഇംഗ്ലീഷോ അല്ല. അല്ലാതെ എനിക്ക് ആ ഭാഷ അറിയില്ലാത്ത കൊണ്ടാണെന്ന് ആരും കരുതരുത്. ഹൗഎവെർ തമിഴ് സിനിമയിലെ ധീര നായകനെ പോലെ അല്ലെങ്കിൽ നീലാകാശം പച്ചക്കടൽ ചുവന്ന ഭൂമി എന്ന മൂവിയിലെ ജലപീരങ്കിലേ വെള്ളത്തെ തടഞ്ഞു നിറുത്തിയ ദുൽഖറിനെ പോലെ ഞാൻ ലിഫ്റ്റിനെ തടഞ്ഞു നിറുത്തി. അവളെ കാണുമ്പോ കാണുമ്പോ ഞാൻ വിചാരിക്കാറുണ്ട് അവൾ ഈ രാജ്യത്തെ പെണ്ണല്ല, എന്റെ സൂക്ഷ്മ കൂർമ്മ നിരീക്ഷണ പാടവം കൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ മനസ്സിൽ കരുതിയത് അവൾ ഒരു ജൂതപ്പെൺകുട്ടി ആണെന്നാണ്. എന്താ അവളുടെ കളർ. ഹോ… വെളുപ്പുന്ന് പറഞ്ഞാ… ശെരിക്കുള്ള വെളുപ്പ് തോറ്റുപോവും, അമ്മാതിരി വെളുപ്പ്. ഇവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾക്ക് ഏതു കളർ ആയിരിക്കും? ആർക്കറിയാം ഇനി ഇവൾക്ക് ബോയ്‌ഫ്രണ്ട്‌ ഉണ്ടോ? ചോദിക്കണോ? മോശമാവുമോ? ഇനി എങ്ങാനും ബിരിയാണി കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലോ? അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു ഇരുന്ന ഞാൻ അവൾ വന്നു ലിഫ്റ്റിനെ തടഞ്ഞു നിറുത്തിയിരുന്ന എന്റെ കയ്യുടെ അടിയിലൂടെ ലിഫ്റ്റിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയത് അറിഞ്ഞില്ല.
“ആരെങ്കിലും വരാനുണ്ടോ?” അവളുടെ ആ ചോദ്യമാണ് എന്നെ ദിവാസ്വപ്നത്തിൽ നിന്നുണർത്തിയത്.
“ആരാന്ന്…?”
“ഹലോ… നിങ്ങൾ ഇവിടെങ്ങുമല്ലേ? ആരും വരാനില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് പോവാം.” ഞാൻ അവളുടെ മായ വലയത്തിൽ ആണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത് കൊണ്ട് നമ്മളെ ഒരുമാതിരി ആക്കിയുള്ള ഒരു ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു. ഇമ്മാതിരി എത്ര സംഭവങ്ങൾ അവൾ ഓരോ ദിവസവും കാണുന്നുണ്ടാവും.
ഈ ഇരുട്ടിനെന്തൊരു ഇരുട്ടാണ് എന്ന് ചാർളി സിനിമയിലെ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിയത് പോലെ ഈ പെണ്ണിന്റെ വെളുപ്പിനെന്തൊരു വെളുപ്പാണ്? എന്റെ ദൈവമേ… നിന്ന നില്പിൽ “യാത്തെ യാത്തെ യാത്തെ എന്നാച്ചോ… ” പാട്ട് പാടി ഡാൻസ് കളിയ്ക്കാൻ തോന്നിയ എന്റെ കാലുകളെ അടക്കി നിറുത്തി.
“സോറി, ഞാൻ വേറെന്തോ പെട്ടന്ന് ചിന്തിച്ചു”
