ആ പയ്യനൊരു 20-21 വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. അവന്റെ കൈയിൽ കുറച്ച് ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവൻ ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന അൻഷുലിനെ കണ്ടു.. എന്നിട്ട് ജയരാജിന്റെ ബെഡ്റൂമിന്റെ നേരെ നോക്കി.. അപ്പോഴേക്കും അവനുമാ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു…
“”ഹാ…..ഹ് ഹാ…..ഹ് ഹാ…..ഹ്…. ഉമ്മ്മ്മ്മ്മ്….. ആആഹ്ഹ്….. സ്സ്സ്സ്സ്സ്…..”
“ച്ർ….ച്ർ….ച്ർ….ച്ലും….ച്ലും….”
തന്നെ നോക്കാതെ അവിടെ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്ന അൻഷുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നിട്ട് കയ്യിലുള്ള ഒരു പൊതി നീട്ടിയിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു…
പയ്യൻ: “ഇതാ ചേട്ടാ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ്..”
മിടിക്കുന്ന ഹൃദയവും, രക്തം വാർന്ന് വിളറിവെളുത്ത മുഖവുമായി അൻഷുൽ ആ പയ്യനെ നോക്കി.. അവൻ അൻഷുലിനതു കൊടുത്തിട്ടു ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പോയിരുന്ന് അവനുള്ള പൊതിയഴിച്ച് ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാനിരുന്നു.. അൻഷുൽ പിന്നെ കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കാതെ പോയി കൈ കഴുകിയിട്ട് അവനോടൊപ്പമിരുന്ന് തന്റെ ഭക്ഷണവും കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.. അവർ രണ്ടു പേരുമവിടെ ഇരുന്നു കഴിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ജയരാജിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും തുടർച്ചയായി ആ ശബ്ദങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എങ്കിലുമവർ പരസ്പരം നോക്കുകയോ ആ മുറിയുടെ നേരെ നോക്കുകയോ ചെയ്തില്ല… അൻഷുൽ തന്റെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും വലിയൊരു അലർച്ച കേട്ടു…
“ആആആആഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്…. ഫ്ഫ്ഫ്ഫ്ഫ്ഫ്…….”
പിന്നെ അവിടം പൂർണമായും നിശബ്ദമായി….
അഞ്ചു മിനിറ്റിനു ശേഷം ആ പയ്യന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു.. അവൻ കോളെടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു…
പയ്യൻ: “ആ ശെരി അണ്ണാ..”
അവൻ അൻഷുലിനെ നോക്കാതെ നേരെ ജയരാജിന്റെ മുറിയുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.. വാതിൽ അല്പം തുറന്നിട്ട് ആ ഭക്ഷണപ്പൊതികളുമായി അകത്തേക്കു ചെന്നു… അൻഷുൽ അങ്ങോട്ടേക്കൊന്നു നോക്കി.. ഒരു ചുവന്ന നീളമുള്ള തുണി അവനാ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ചെറുതായി കണ്ടു.. എങ്കിലും അതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ആ പയ്യൻ വേഗം പുറത്തേക്കു വന്നു വാതിലടച്ചു… ജയരാജോ സ്വാതിയോ മുറിയുടെ വെളിയിലേക്കു വന്നതേയില്ല….
