യാത്രയിൽ ഉടനീളം മൗനമായിരുന്നു ഇരുവരും…
സ്വാതി കഴിഞ്ഞുപോയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു വീണ്ടും കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചു…
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.. വണ്ടി വീടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി നിന്നു..സമയം ഏകദേശം നാലുമണിയായിരുന്നു…
“സ്വാതി ഞാൻ ഇനി വരില്ല.. നിനക്ക് സമാധാനകേടുണ്ടാക്കുന്നത് ഞാൻ ഇനി ചെയ്യില്ല… ഇനി കുഞ്ഞിന്റെ ഒപ്പമെ നമ്മൾ കാണു… ” ഋഷി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു..
ഋഷിയുടെ സങ്കടം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.. എവിടെയൊ സ്വാതിയിലും വേദനയുണ്ടാക്കി…
അവൾ ഒന്ന് അവനെ നോക്കിയ ശേഷം മറിച്ചൊന്നും പറയാതെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു…
ഒന്നും പറയാതെ പോകുന്നത് കണ്ട ഋഷി വിഷമത്തോടെ വണ്ടി ഓടിച്ചു പോയി ..
സ്വാതി കുറച്ചു നേരം വീടിന്റെ പുറത്തു തന്നെ നിന്നു…. അവൾക്ക് മനോജിനെ എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു…
സ്വതി ഒടുക്കം മുഖമെല്ലാം തുടച്ചു… കാളിങ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തി…
പക്ഷെ അത് ശബ്‌ദിച്ചില്ല… അപ്പോഴാണ് സ്വാതിക്ക് മനസിലായത് കറന്റ്‌ ഇല്ലെന്ന്..
അവൾ വാതിലിൽ മുട്ടി… പക്ഷെ ഒരു പ്രതികരണവുമില്ല….
“നല്ല മഴയല്ലെ… സലജക്ക് കേൾക്കാൻ പാടാകും.. പുറകുവശത്തു നോക്കാം എന്തെങ്കിലും പണി എടുക്കുന്നുണ്ടാകും…”
അതും പറഞ്ഞു സ്വാതി വീടിന്റെ പുറകുവശത്തേക്ക് നടന്നു….
അവൾ നടന്ന് മനോജിന്റെ മുറിയുടെ പുറത്തെത്തിയതും അകത്തു എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങൾ…
ഇതിപ്പോ ആരാ മനോജേട്ടന്റെ മുറിയിൽ.. സ്വാതിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു….
സ്വാതി കർട്ടന്റെ വിടവിലൂടെ എങ്ങിനോക്കി..
അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച്ച കണ്ട് നടുങ്ങി പോയി സ്വാതി… മനോജേട്ടാ…
തുണിയില്ലാതെ കിടക്കുന്ന മനോജിന്റെ സാധനത്തിൽ ഇരുന്നടിക്കുന്ന സലജ..
മ്മ്… ഹാ.. ഹാ .. ഹാ … മ്മ്… മ്മ്…
മനോജേട്ടാ… ആഹ് … സലജ മൂളി
“ഇത് എത്രാമത്തെ അടിയാ എന്റെ മിനി…”
“മിനിയോ.. അപ്പോൾ ഇത്… മനോജേട്ടന്റെ ..” സ്വാതിക്ക് തല കറങ്ങുമ്പോലെ തോന്നി..
