വിനീത, വിവേകിന്‍റെ ചേച്ചി
Vineetha Vivekinte Chethi
അമ്പലത്തിന്‍റെ മതിലിന് വെളിയില്‍ ചേച്ചി ഇറങ്ങുന്നതും കാത്ത് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു വിവേക്.
അപ്പോഴാണ്‌ പുഴയ്ക്ക് സമാന്തരമായ പാതയിലൂടെ അശ്വതി വരുന്നത് അവന് കാണുന്നത്.
പുഴയ്ക്കക്കരെയാണ് അവളുടെ താമസം.
വിശ്വനാഥന്‍ മാഷിന്‍റെ മോള്‍.
കടുംചുവപ്പ് ചുരിദാര്‍, വെളുത്ത ഷാള്‍, കാറ്റില്‍ ഇളകുന്ന നീണ്ട മുടിയിഴകള്‍.
കൊത്തിവലിക്കുന്ന കാന്ത മിഴിമുനകള്‍.
ചുവന്ന ചുണ്ടുകള്‍.
നടക്കുമ്പോള്‍ പതിയെ ഉലയുന്ന നിറമാറ്..
“…ശ്വേതബകയാനം രേതെ പാദാദിബം…” എന്ന് കാളിദാസന്‍ ശകുന്തളയെ വര്‍ണ്ണിച്ചത് പോലയുള്ള സുന്ദരമായ, സ്വര്‍ണ്ണക്കൊലുസ്സണിഞ്ഞ പാദങ്ങള്‍.
വിവേകിന്‍റെ മിഴികള്‍ വിടര്‍ന്നു.
ദേഹം ചൂട് പിടിച്ചു, അവളുടെ അനുപമമായ സൌന്ദര്യത്തില്‍ മിഴികള്‍ ഉടക്കി നിന്നപ്പോള്‍.
എന്നാല്‍ പെട്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
തന്‍റെ ചേച്ചി വിനീതയേക്കാള്‍ സുന്ദരിയല്ല ഇവളൊരിക്കലും.
മുഖസൌന്ദര്യത്തില്‍, ശരീര ഭംഗിയില്‍, മാദകത്വത്തില്‍….
“ആഹാ…”
പിമ്പില്‍ നിന്നും ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം അവനെ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുമുണര്‍ത്തി.
ചേച്ചി തൊഴുത് ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
കസവ് സാരിയില്‍, കസവ് ബ്ലൌസ്സില്‍, നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനക്കുറിയണിഞ്ഞ്….
സ്വര്‍ണ്ണവിഗ്രഹം പോലെ, തേജസ്സുറ്റ സാന്നിധ്യം…
“വെളീ നിന്ന് പെണ്‍കുട്ട്യോളെ നോക്കി രസിക്ക്യാ ന്‍റെ മോന്‍?”
അവന് ജാള്യതയോടെ അവളെ നോക്കി.
ചേച്ചി അപ്പോള്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ നേര്‍ക്ക് നോട്ടമെറിഞ്ഞു.
അവളെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നത് അവന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പിന്നെ! രസിക്കാന്‍ എന്തിരുന്നിട്ടാ?”
അവന് ചൊടിപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
