“നിന്‍റെ ഇങ്ങനത്തെ വര്‍ത്താനം പോലും എന്ത് സ്വീറ്റാടാ കുട്ടാ…”
മമ്മി എന്‍റെ തലമുടി തഴുകി.
എന്നിട്ട് എന്‍റെ നെറ്റിയില്‍ അരുമയായി ഉമ്മ വെച്ചു.
“മമ്മീ..”
ഞാന്‍ വിളിച്ചു. മമ്മി എന്നെ ചോദ്യരൂപത്തില്‍ നോക്കി.
“പറയെടാ…”
“നമുക്ക്..നമുക്ക് ..ഇതുപോലെ…വീണ്ടും…ഇനീം …?”
മമ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ, പ്രകാശമുള്ള, പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“പിന്നെന്താ! ഉറപ്പായും …പക്ഷെ കൊറച്ച് കണ്ടീഷന്‍സ് ഉണ്ട്… കണ്ടീഷന്‍സ് അല്ലെങ്കില്‍ റൂള്‍സ്…”
“പറഞ്ഞെ എന്നതൊക്കെയാണ് എന്ന്…”
“ഒന്നാമത്, ഇക്കാര്യം പരമ രഹസ്യമായിരിക്കണം…”
മമ്മി പറഞ്ഞു.
“അറിയാല്ലോ, പുറത്ത് അറിഞ്ഞാല്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുവേ മാര്‍ഗ്ഗമുള്ളൂ…ഏതൊരു സാഹചര്യത്തിലും ഒരിക്കലും ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യമാണ് നമ്മള്‍ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോള്‍ ചെയ്തത്… രണ്ടാമത്…”
മമ്മി എന്നെ നോക്കി.
ആകാംക്ഷയോടെ ഞാന്‍ മമ്മിയേയും.
“ചില ദിവസങ്ങള്‍ എന്നെപ്പോലെ ഗര്‍ഭിണികള്‍ ആയ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് തളര്‍ച്ചയും വയ്യാഴ്കയും ഒക്കെയുണ്ടാവും…അങ്ങനത്തെ ഒരു ദിവസവും നമ്മള്‍ ഒന്നും ചെയ്യില്ല…”
“അയ്യോ, അത് പിന്നെ എനിക്കറിയില്ലേ മമ്മി?”
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
