പാര്‍വ്വതി അവിശ്വസനീയതയോടെ അകന്നുമാറി അച്ഛനെ നോക്കി. അവളുടെ മിഴികള്‍ തെരുതെരെ ചിമ്മിയടഞ്ഞു. വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചു കൊല്ലുന്ന സന്തോഷാതിരേകത്താല്‍ സ്വയം മറന്ന അവള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളെ ഇറുകെപ്പുണര്‍ന്നു.
“സത്യസന്ധത, തന്റേടം, കടമകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തമബോധ്യം; ഇത് മൂന്നും അവനുണ്ട്. എല്ലാറ്റിലുമുപരി, എന്റെ മോളെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനസും. അവനെ നഷ്ടമാക്കാന്‍ മാത്രം വിഡ്ഢിയല്ല ഞാന്‍”
നായരുടെ നാവ് ഉരുവിടുന്നത്, ആകാശവിതാനത്തില്‍ മേഘങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു അരയന്നത്തെപ്പോലെ പാറിപ്പറക്കുകയായിരുന്ന പാറു, വിദൂരതകളില്‍ നിന്നെന്നെപോലെ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
*******
(പ്രണയം എന്റെ ലൈനല്ല. ഇത് പ്രണയകഥയുമല്ല. വെളുപ്പാന്‍കാലത്ത് തോന്നിയ ഒരു ചിന്ത ചുമ്മാ കുത്തിക്കുറിച്ചതാണ്. ഡോണ്ട് ഷൂട്ട്‌!)
