എന്നുവച്ചാൽ ഇക്കൂട്ടർ എല്ലാറ്റിലും സ്വയം ഗവേഷണം നടത്തുന്നവരാണ്. പുരുഷന്മാർ ഏറ്റവുമധികം കാഴ്ചസുഖം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരാണ്. വേഴ്ചസമയങ്ങളിൽ സ്ത്രീ എത്ര സുന്ദരിയായിക്കൊള്ളട്ടെ,മോഹിനിയായിക്കൊള്ളട്ടെ,അവൾ അലസമായി കിടന്നുകൊടുത്താൻ അവന് തൃപ്തിയുണ്ടാവില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല..,നിർത്തി എണീറ്റ് പോകാൻ വരെ തോന്നും! അവനെ ചോദിപ്പിക്കാൻ സ്ത്രീ തനിക്കുണ്ടാവുന്ന വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുക. അപ്പോൾ തന്നെ ഇല്ലാത്ത സുഖം ഉള്ളതായി അഭിനയിച്ച് കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അത് കൃത്രിമത്വം അനുഭവപ്പെടാൻ ഇടയാക്കും…അതുമതി രതി അരോചകമാവാൻ.
മനസ്സിൽ തോന്നുന്നതൊക്കെ അവനോട് പങ്കുവെയ്ക്കുക. സ്ത്രീയുടെ ചില വാക്കുകൾ അവനെ ലഹരിയുടെ ഉത്തുംഗതയിലെത്തിക്കും. അതിൽ യാതൊരു നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും പരിമിതിയുടെയും ആവശ്യമില്ല. ഒരവസരം വീണുകിട്ടിയാൽ അവനടിപ്പെടാതിരിക്കുക, അവനെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ കൊണ്ടെത്തിക്കും വരെ മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക. തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവനെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തി, ആദ്യവേഴ്ച്ച മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനുമുൻപ് സ്ത്രീയും പുരുഷനും പൂർണ്ണമായും മനസ്സുകൾ കൈമാറിയെന്നുറപ്പിക്കാൻ സ്ത്രീ ബാധ്യസ്ഥയാണ്…കാരണം നിയന്ത്രണമെന്നത് സ്ത്രീകളുടെ പ്രത്യേക കഴിവാണ്, അത് ദൈവത്തിന്റെ വരദാനമാണ്…’
നീണ്ടുപോയ ഡോ: രഘുനാഥിന്റെ ലേഖനത്തിലെ ബാക്കിയുള്ള ഭാഗങ്ങളും വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ നിഷിത അറിയാതെയൊഴുകിക്കിടന്നു…
അവൾ അതുമുഴുവൻ ശരിയാണെന്ന് വിലയിരുത്തി, പക്ഷേ ആരോടൊത്താണിതൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടതെന്നോർത്ത് ഉൾക്കിടിലമുണ്ടായി.
വേണമോ? ഇത് നടക്കുമോ? താൻ അപമാനിതയാവുമോ? എന്ന ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ഒന്നുറപ്പിച്ചു. ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവിനെ അമ്മ വഞ്ചിച്ചെങ്കിൽ അമ്മയും വഞ്ചിക്കപ്പെടണം. അതിനായി താൻ ചെയ്യുന്നത് ഒരു തെറ്റല്ല! ഇനി ആണെങ്കിൽത്തന്നെ ദൈവം പൊറുക്കട്ടെ. അവളറിയാതെ പൊറുക്കപ്പെടാത്ത മാസ്മരികലോകത്തേയ്ക്ക് അവളെ തള്ളുവിട്ട ഡോ:രഘുനാഥും കുറ്റക്കാരനാവുമോ?
‘അല്ലെങ്കിലും ഇതൊക്കെ നടകാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യം തന്നെയാണ്‌. എങ്കിലും വെറുതേ ഒരു നേരമ്പോക്ക്!
