ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു… പിന്നാലെ ദിവാകരനും….. ആ ഭാഗത്ത് മൂന്ന് മുറികളുണ്ടായിരുന്നു….ആദ്യത്തെ രണ്ട് മുറികളും തുറന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു…… അവിടെയൊന്നും ഭദ്രയുണ്ടായിരുന്നില്ല…..
ഞങ്ങൾ വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള മൂന്നാമത്തെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു….. മുറിയുടെ അടുത്തെത്താറായപ്പോഴാണ് അപ്പുറത്തു നിന്നും എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്….അപ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് ആരെങ്കിലും വന്നാൽ ഞങ്ങളെ കാണാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ട്….അത് മനസ്സിലാക്കിയ ദിവാകരൻ ആരെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടോയെന്ന് നോക്കാൻ വേണ്ടി അവിടെയുള്ള മറ്റൊരു മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ മറവിൽ മറഞ്ഞു നിന്നു….എന്നിട്ട് എന്നോട് എത്രയും വേഗം മൂന്നാമത്തെ മുറിയിലേക്ക് കടക്കാൻ പറഞ്ഞു….ആ മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു….എന്നാൽ വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി….ഞാൻ പതിയെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്ന് അകത്ത്‌ കയറി……
അകത്തെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും എന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും പരതി…..
“”ഭ്….ഭദ്രാ………മോളെ…..””
അത് വരെയും തീവ്രഗതിയിൽ മിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ താളം പിന്നെയും തെറ്റിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്….സങ്കടവും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ച് ഇരച്ചെത്തിയ നിമിഷം…… മുറിയുടെ ഒരു മൂലയ്ക്കായി ഒരു കസേരയിൽ ഇരു കൈകളും ബന്ധിച്ച നിലയിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്ന എന്റെ ഭദ്ര……..
കയ്യിലെ പിസ്റ്റൾ അരയിൽ തിരുകി ഞാൻ ഭദ്രയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടി ചെന്നു….അവളുടെ അരികിൽ മുട്ട് കുത്തിയിരുന്ന് ഞാനവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു…..
“”ഭദ്രേ….ഭദ്രേ….. കണ്ണ് തുറക്ക്…..””
