അമ്മ:(നെഞ്ചത്ത് കൈവെച്ച് ശ്വാസം എടുത്തുകൊണ്ട്) എന്താ അപ്പൂ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നടന്നത്. നീ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് കത്തിയേനെ ഇപ്പൊ.
ഞാൻ: അമ്മയ്ക്ക് എന്തേലും പറ്റിയോ. എന്തോ കരിഞ്ഞ മണക്കുന്നുണ്ട് നോക്കിക്കേ.
അമ്മ: ഈശ്വരാ എന്റെ മുടി കുറെ കരിഞ്ഞു പോയി.
ഞാൻ: അമ്മ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്നേ ഞാൻ നോക്കട്ടെ.
അമ്മയെ തിരിച്ചും മറിച്ചും നിർത്തി മുടിയുടെ അറ്റം മാത്രമേ കരിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴാ എനിക്ക് ആശ്വാസമായത്.
ഞാൻ: (ദേഷ്യത്തോടെ) എന്താ അമ്മേ അടുപ്പിന്റെ അടുത്ത് ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽക്കണ്ടേ.
അമ്മ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) നീയില്ലേടാ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അമ്മ എന്നെയും. കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ബ്ലൗസിന്റെ മുകളിൽ അമ്മയുടെ നഗ്നമായ പുറത്ത് എന്റെ കൈ അമർന്നപ്പോൾ എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയ അമ്മ എന്നിൽ നിന്നും മാറിനിന്നു.
അമ്മ: അപ്പു നിൻറെ കൈ കാണിച്ചേ.
ഞാൻ രണ്ട് കൈയും അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കാണുന്നത് എൻറെ കൈവെള്ളയിൽ അമ്മയുടെ ഉരുകിയ സാരിയുടെ ഭാഗങ്ങൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കൈപ്പത്തിയുടെ ഉള്ളിലും പുറത്തും പൊള്ളിയ പാടുകൾ. ഇത് കണ്ട അമ്മ കരയാൻ തുടങ്ങി. അപകടം കണ്ടപ്പോൾ തുടങ്ങിയ അഡ്രിനാലിൻ റഷ് ഇത് കണ്ടപ്പോഴേക്കും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. അതോടെ വേദനയും തുടങ്ങി. അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ പോയി ഒരു ചുരിദാർമിട്ട് തിരിച്ചുവന്നു. ഞങ്ങൾ വീടുപൂട്ടി ഇറങ്ങി രണ്ടു വീടിനപ്പുറമുള്ള ബിജു ചേട്ടൻറെ ഓട്ടോ വിളിച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി.
ഹോസ്പിറ്റൽ ഡ്രസിങ് റൂമിൽ നേഴ്സുമാർ എൻറെ കയ്യിൽ ഒട്ടിയിരിക്കുന്ന പീസുകൾ ഇളക്കിമാറ്റുമ്പോൾ വേദന കാരണം അല്ലറാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പല്ല് കടിച്ചുപിടിച്ച് മുരണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതൊന്നും കാണാനുള്ള പ്രാപ്തിയില്ലാതെ കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി അമ്മ ഡ്രസ്സിംഗ് റൂമിന് പുറത്തിറങ്ങി നിന്നു. പൊള്ളലിൽ മുഴുവൻ മരുന്നു വെച്ച് ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ട് കയ്യിലും വലിയ പാറക്കല്ലുകൾ എടുത്തുവച്ച പോലെ വേദന. അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നത് മാത്രമാണ് ഒരു ആശ്വാസം.
