“ഭാഗ്യം നീ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ…. ഗുഡ് ഗേൾ …… ഞാനവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി….”
“ഏട്ടാ ….. ഏട്ടൻ കാണാ കൺമണി സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ…?”
“ആ വേണ്ട വേണ്ട ഇത് എവിടേയ്ക്കാണ് പോവുന്നതെന്നെനിക്കറിയാം …..”
പെട്ടെന്ന് മഴത്തുള്ളികൾ കനത്തിൽ താഴേക്ക് പതിയക്കാൻ തുടങ്ങി… കാറ്റില്ല. കൃത്യമായ ഇടവേളയിൽ വലിയ തുള്ളികൾ മഴയായ് വീഴുന്നു. മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയ ഗീതൂന്റെ കണ്ണിന് താഴെ തുടുത്ത കവിളിലും വീണു രണ്ട് തുള്ളി …
“കണ്ണീർത്തുള്ളി പോലെ ഉണ്ടല്ലേ ഗോവിന്ദേട്ടാ ഈ മഴത്തുള്ളി ….”
“ഏഹ് …..?”
“അല്ലാ … ഇതിനി നമ്മുടെ മോൻ ആകാശത്ത് നിന്ന് നമ്മളെ നോക്കി കരയുന്നതാവുമോ..”
അപ്പോഴത്തെ ഗീതുവിന്റെ ഭാവവും ശാന്തമായ സ്വരവുമൊക്കെ കേട്ട് ശരിക്കും ഞാൻ പേടിച് പോയി .. മനസ്സിൽ ഗീതു പറഞ്ഞ സിനിമയുടെ കഥയും ഓർമ്മ വന്നു. കൂട്ടിന് നിശബ്ദതയും നിലാവില്ലാതെ ഇരുണ്ട അന്തരീക്ഷവും .
ശവത്തിൽ നിന്നു സ്വരം വരുന്ന പോലെ ഗീതു വീണ്ടും മന്ത്രിച്ചു.
” അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ നമ്മളീ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു മഴ…..”
ആ ശാന്തതയാണ് എന്നെ വിരട്ടിയത്. ചിരി ഇല്ല , ദുഃഖമില്ല, ഞെട്ടലില്ല. എന്തിന് ഇത്രയും നേരം അവളുടെ കണ്ണ് പോലും ചിമ്മിയിരുന്നില്ല എന്ന വസ്തുത വല്ലാത്തൊരു നടുക്കം എന്നിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. ഒരു ഭാവവുമില്ലാത്ത ഗീതൂന്റെ മുഖം എന്നെ മരണത്തേയാണ് ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്.
