അതുകേട്ടപ്പോൾ ജെയിൻ പുരികം ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് “”എനിക്കോ “”എന്നഭാവത്തിൽ പ്രവിയെ നോക്കികൊണ്ട്‌ ചെറു ചിരിയോടെ
“”തമാശ പറയാതെ ഒന്നു പോയെ മാഷേ….. “””””എന്ന് പറഞ്ഞു….
“”തമാശയൊന്നും അല്ലടോ ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞതാ … “””പ്രവി അതു പറഞ്ഞതോടൊപ്പം “”കറികൾ ഒക്കെ സൂപ്പർ “””എന്നർത്ഥത്തിൽ കൈകൊണ്ടു കാണിച്ചു….
അതു കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വിവർണമായി…..
“അവരുടെ സംസാരവും പെരുമാറ്റം എല്ലാം അവരുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു വരുന്നതിനു കാരണമായി തീർന്നു..,””
അങ്ങനെ അവരുടെ സംസാരത്തിനൊപ്പം അവർ അറിയാതെ തന്നെ അവരുടെ പ്ലെയിറ്റും കാലിയായി…..
“”എന്നാ… മാഷേ … ഞാനെന്നാ…ഇറങ്ങട്ടെ…. “””
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉമ്മറത്തു സംസാരിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ജെയിൻ പ്രവിയോട് പറഞ്ഞു…
അവൾ പോകുകയാണെന്നു കേട്ടപ്പോൾ പ്രവിക്ക് എന്തോ നഷ്ടമായൊരു ഫീൽ അനുഭവപ്പെട്ടു…
“”എന്താ പെട്ടന്ന്…. “””
പ്രവി അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു….
“”ഇല്ല മാഷേ … എനിക്ക് രണ്ടുമൂന്നു ഫ്രണ്ട് സ് നെ കാണാനുണ്ട് … പിന്നെ തിരിച്ചു അവിടെ ഓടിച്ചു എത്തേണ്ടെ….. “”””
ജെയിൻ പറഞ്ഞു…..
“”ഉം… “”
പിന്നെ അധികം താമസിയാതെ ജെയിൻ പ്രവിയോട് യാത്രപറഞ്ഞു ഇറങ്ങി…..
ജെയിന്റെ ജീപ്പ് കണ്ണിൽ നിന്നും മായുന്നത് വരെ അവൻ ആ മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്നു …..
രാവിലെ മുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഉണർവ് നഷ്ടമായപോലെ തോന്നി പ്രവിക്ക്…….
“””ജെയിൻ…. അവളുടെ സാമിപ്യം …. തന്നെ വേറൊരാളാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു….. “””ഇത്രയും നാൾ ഒറ്റക്ക് ആണെന്ന് കരുതി ജീവിച്ച തനിക്ക് ഇപ്പൊ ആരൊക്കെ ഉള്ളപോലെ …… പ്രവിയുടെ മനസ്സും ചിന്തകളും ഒക്കെ അപ്പുപ്പൻ തടി കാറ്റത്ത്‌ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അലയുന്ന പോലെ അലഞ്ഞു ….. “”””
അങ്ങനെ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു…..
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ അത്രയും പ്രവിയുടെ മനസ്സ് ശെരിയായ ദിശയിൽ അല്ലായിരുന്നു ….
ജോലിയൊക്കെ ഒരു അലസപരമായി കൈകാര്യം ചെയുന്ന പ്രവിയെ സഹപ്രവർത്തകർ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി …. ഓരോരുത്തരും എന്തുപറ്റി എന്ന് പലപ്പോഴും ചോദിച്ചപ്പോഴും ….ഒന്നൂല്യ എന്നരീതിയിൽ പലതും പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞുമാറി പ്രവി ….
