എന്റെ ഫോണിൽ വന്ന മെസ്സേജ് ടോൺ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളുടെയും ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു…ഞാൻ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി, ഫുഡ്‌ ഡെലിവറി ന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ആണ്, അപ്പോൾ തന്നെ കാളിങ് ബെല്ലും ശബ്ധിച്ചു ….
ഞാൻ അമ്മയുടെ കവിളിൽ രണ്ട് തട്ട് തട്ടി കവിളിൽ പറ്റിയ കണ്ണുനീർ തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് തുടച്ചു കൊടുത്ത് എഴുനേറ്റു….റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അച്ഛൻ മെയിൻ ഡോർ തുറന്നിരുന്നു…ശബ്ദം കേട്ട് അച്ഛൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…. സുബൈദയെ അവിടെ എങ്ങും കണ്ടില്ല….
ഞാൻ നേരെ ചെന്ന് ഓർഡർ വാങ്ങി ഡെലിവറി ബോയോട് ഒരു താങ്ക്സും പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നടന്നു…
“മോനെ…”
പിന്നിൽ നിന്ന് അച്ഛന്റെ വിളി…കാലത്തിനു അപ്പുറം നിന്ന് ആരോ വിളിക്കുന്നത് പോലെ ആണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്…ഉള്ളിൽ ‘എന്താ അച്ഛാ’ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു കുട്ടിയെ ഞാൻ അടക്കി നിർത്തി…മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ കരയുന്ന ചിത്രം നിറഞ്ഞപ്പോൾ ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി, ശ്വാസം കേറ്റി വലിച്ചു ദേഷ്യം അടക്കി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു…
“വേണ്ട…”
കൈപൊക്കി ചൂണ്ട് വിരൽ ചുണ്ടിനു കുറുകെ വച്ച് ‘മിണ്ടരുത് ‘ എന്ന് കാണിച്ചു…
“നാളെ.. “
അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് ഞാൻ റൂമിലേക്ക് നടന്നു…
അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു പ്ലേറ്റ് കൊണ്ട് വന്ന് ഞാൻ ഓർഡർ ചെയ്ത ചപ്പാത്തിയും വെജിറ്റബിൾ കുറുമയും വിളമ്പി അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി…
‘വിശപ്പില്ല ‘ എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ മുഖം തിരിച്ചു…ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കഷ്ണം മുറിച്ച് കറിയിൽ മുക്കി അമ്മയുടെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ നീട്ടി,അമ്മ ആദ്യം എതിർത്തെങ്കിലും
‘എന്റെ കൊച്ചല്ലേ…ഞാനല്ലേ തരുന്നേ, കുറച്ച് കഴിക്ക് ‘
എന്ന ഒറ്റ ഡയലോഗിൽ അമ്മ വീണു… ഓരോ കഷ്ണം ഞാൻ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ അമ്മ തിരിച്ച് എനിക്കും വാരിത്തരും…അങ്ങനെ പരസപരം കഴിപ്പിച്ച് വാങ്ങിച്ച ഫുഡ്‌ മുഴുവൻ തീർത്തു…. അമ്മയെ വാ കഴുകാൻ വിട്ടിട്ട് ഞാൻ പ്ലേറ്റ് ഒക്കെ എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി….
അവിടെ അപ്പോൾ സൈനബ എന്തോ പാചകം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. കാൽപെരുമാറ്റംകേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവർ എന്നെ കണ്ട് ഞെട്ടി, പിന്നെ എന്നോടെന്തോ സംസാരിക്കണം എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഇടക്കിടെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു…
