ഇത് പറയുമ്പോളും തഹിയയുടെയും തസ്നയുടെയും ഉള്ളിൽ ശെരിക്കും ഒരു വല്ലാത്ത അനൂഭൂതി ഉത്ഭവിക്കുകയായിരുന്നു. അല്പം നേരമെകിൽ അല്പം നേരം അവർ അവരുടെ സഹോദരിമാരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ സാമിപ്യം അവർക്കു മാത്രമായി തനിച്ചു ആഗ്രഹിച്ചു പോയി…..
“പോയി കിടന്നോ ഇക്ക….. ” തഹിയ ഫൈസിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അഫ്സൽ പൊയ്ക്കോ… അവനു ഉച്ചയുറക്കം നിർബന്ധമല്ല..” ഫൈസി അഫ്സലിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“എന്ന ഓക്കേ….” എന്ന് പറഞ്ഞു അഫ്സൽ എഴുനേറ്റു നടന്നു. അവർ മൂന്നുപേരും അവൻ ഏതു റൂമിൽ കേറും എന്ന് ആകാംഷയോടെ നോക്കി ഇരുന്നു. തഹിയയുടെ മുറിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയതും അവൻ തിരിഞ്ഞു മൂന്നുപേരെയും നോക്കി.
അവർ ആകാംഷയോടെ നോക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
അപ്പോളേക്കും ജഫാർ ഇക്ക അതുവഴി കടന്നുപോയി. അഫ്സലിനെ കണ്ടു ചിരിച്ചു.
“ഭക്ഷം എങ്ങെനെ ഉണ്ടായിരുന്നു സർ?” ജഫാർ ഇക്ക ചോദിച്ചു.
“സൂപ്പർ… ഇനിയും ഒന്ന് കിടക്കണം.” അഫ്സൽ പറഞ്ഞു.
“സർ വന്നാട്ടെ ഞാൻ എസി ഒന്ന് കൂട്ടിവെക്കാൻ കായലിൽ ഉച്ചക്ക് ചൂട് അല്പം കൂടുതൽ അന്ന്.” എന്ന് പറഞ്ഞു ജഫാർ ഇക്ക അഫ്സലിനെ അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി.
അവൻ വീണ്ടും അവരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ജഫാർ ഇക്കയുടെ കൂടെ മനസില്ല മനസ്സോടെ എന്ന ഭാവേനെ നടന്നു. അവർ രണ്ടു പേരും മുറിയിൽ കേറി അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജഫാർ ഇക്ക പുറത്തു വന്നു. അഫ്സലിനെ പിറകെ കണ്ടില്ല.
ജഫാർ ഇക്ക വന്നു ഫൈസിയോട് പറഞ്ഞു.
“സർ ഈ മുറിയിൽ നല്ല തണുപ്പുണ്ട് സർ. നിങ്ങളും റസ്റ്റ് എടുത്തോളും സർ.”
“ആയിക്കോട്ടെ ” ഫൈസി പറഞ്ഞു.
“ഇക്ക പോയിക്കൂ”. തഹിയ ഫൈസിയെ നോക്കി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അവൻ എഴുനേറ്റു മെല്ലെ നടന്നു തഹിയയുടെ മുറിയിൽ കേറുന്നതിനു മുന്നേ തസ്നയുടെ മുഖത്തു ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തും അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു.
” ഇക്ക പൊയ്ക്കോ ഇക്ക. ഇവൾ ഇങ്ങേനെയാ ചിലപ്പോൾ…” തഹിയ തസ്നയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
