ജെന്നിഫറും മുഖമുയർത്തി അങ്ങോട്ട് നോക്കി. അവൾ അദ്‌ഭുതപ്പെട്ടു.
വാതിൽക്കൽ തങ്ങളെ നോക്കി ശരത്ത്!
“എന്താ ശരത്ത്?”
മഹേഷ് ചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക്…”
ജീവനില്ലാത്ത സ്വരത്തിൽ ശരത്ത് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ജെന്നിഫർ മാഡത്തിനോട്…”
നളിനി പുഞ്ചിരിയോടെ ജെന്നിഫറെ നോക്കി.
“പേഴ്‌സണലായി സംസാരിക്കാനാണോ?”
നളിനി ശരത്തിനോട് ചോദിച്ചു.
അവൻ തലകുലുക്കി.
“ഇവിടെ വെച്ച് പറഞ്ഞോളൂ…”
ശബ്ദത്തിൽ ഒട്ടും സൗമ്യത വരുത്താതെ ജെന്നിഫർ അവനോട് പറഞ്ഞു.
“അത്…”
അവൻ നിസ്സഹായതയോടെ ജെന്നിഫറെ നോക്കി.
“ഒന്ന് ചെല്ല് മാഡം …ആ കുട്ടിക്ക് എല്ലാവരുടെയും പ്രസൻസിൽ പറയാനാവാത്തത് വല്ലതുമാണെങ്കിൽ…”
“അതിന് ഇതെന്റെ ഫസ്റ്റ് ഡേയലല്ലേ മാഡം?”
ജെന്നിഫർ നളിനിയെ നോക്കി.
ഇനി ഇവിടെ വെച്ച് പറയാനനുവദിച്ചാൽ എന്താവും ഇവന് പറയാനുണ്ടാവുക? നളിനി ടീച്ചറും മഹേഷ് സാറും ഒക്കെക്കേട്ടാൽ പ്രശ്നമായെങ്കിലോ..?
ജെന്നിഫർ എഴുന്നേറ്റു.
വാതിൽക്കലേക്ക്‌ചെന്നു.
“എന്താ?”
സ്വരം പരമാവധി പാരുഷ്യമാക്കി അവൾ ചോദിച്ചു.
“മാഡം..ഒന്നങ്ങോട്ട്…”
അവൻ ഒരു മൂലയിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ ഒന്ന് സംശയിച്ചു. പിന്നെ രഞ്ജിത്തിനെ നോക്കി.
“ഉം!…വാ!”
അവൾ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
Comments are closed.