ഞാന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു.
“അവന്‍ നിന്‍റെ വഴുതിനയോ പയറോ വല്ലതും ചെത്തി കളഞ്ഞോ എന്ന് നോക്ക് പെണ്ണെ! നാണമില്ലാതെ, കൊച്ച് ആമ്പിള്ളേരേ നോക്കി വെള്ളമിറക്കാതെ!”
രഞ്ജിത്തിനെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കുന്നത് നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ മുമ്പോട്ട്‌ നടന്നു. അവന്‍ ഇരിക്കുന്നതിന്‍റെ ഇടത് വശത്താണ് ഞാന്‍ പച്ചക്കറികള്‍ നട്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. ആ പരിസരം ഇപ്പോള്‍ അല്‍പ്പമൊക്കെ ഐമുക്കടുകളും കസ്തൂരിപ്പുല്ലുകളും വളര്‍ന്നു നില്‍പ്പുണ്ട്. പക്ഷെ കുഴപ്പമില്ല. പച്ചക്കറി ത്തൈകള്‍ നില്‍ക്കുന്നയിടം കളകള്‍ ഒന്നും കൂടാതെ, സൂര്യപ്രകാശവും നിഴലും വീണു കിടക്കുന്നയിടത്തില്‍ സുരക്ഷിതമാണ്.
ഇളം സൂര്യവെളിച്ചത്തില്‍, നേര്‍ത്ത കാറ്റില്‍, അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മൃദുലമായ വിരലുകള്‍ കസ്തൂരിപ്പുല്ലിന്റെ ലോല സ്പര്‍ശമറിഞ്ഞു. പ്രഭാതത്തിന്‍റെ സുഖദമായ വേളയാണ്. തഴുകി ഉള്ളില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന കാമ ലഹരിയെ ഒന്നുകൂടി ഇളക്കി വിടുകയാണ് തലമുടിയെ തഴുകി കടന്നുപോകുന്ന കാറ്റ്…
പെട്ടെന്ന് മനസ്സിനെ സുഖമായി പൊള്ളിക്കുന്ന സുഖമുള്ള ഗന്ധമറിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ഞെട്ടി.
തൊട്ടു പിമ്പില്‍ രഞ്ജിത്ത്!
അടിമുടിയുടലാകെയുലച്ച്‌ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവന്‍, ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞതും നോട്ടം മാറ്റി. എനിക്ക് ദേഷ്യമോ ഇഷ്ട്ടക്കേടോ തോന്നിയില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? ഓഫീസില്‍ നോട്ടം കൊണ്ടും സ്പര്‍ശനം കൊണ്ടും ആക്രമണം നടത്തുന്നവരെ താന്‍ എപ്പോഴും അരിശത്തോടെ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍…
പകരം സുഖമുള്ള ഒരു കുസൃതിയാണ് മനസ്സില്‍. അത് പുഞ്ചിരിയായി പുറത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുമുണ്ട്.
“നിന്‍റെ നോട്ടം!”
പുഞ്ചിരി മാറ്റി ഞാന്‍ അല്‍പ്പം ഷാര്‍പ്പായ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.
“ഞാന്‍ കണ്ടു…”
“എന്ത് കണ്ടൂന്ന്?”
അവന്‍ അല്‍പ്പം ജാള്യതയോടെ ചോദിച്ചു.
“എങ്ങോട്ടാരുന്നു നിന്‍റെ നോട്ടം എന്ന്?”
“എങ്ങോട്ടാ?”
“അറീത്തില്ലേ? രഞ്ജിത്ത്…നീ ചുമ്മാ പിള്ള കളിക്കരുത് കേട്ടോ…”
“ശ്യെ! ഒന്ന് ചുമ്മാതിരി മാഡം…ഞാന്‍ എവിടെ നോക്കീന്നാ?”
“നീ എന്‍റെ ചന്തിയിലേക്കല്ലേ രഞ്ജിത്തേ നോക്കീത്? കള്ളം പറയണ്ട!”
അവന്‍റെ ജാള്യത ക്രമേണ മറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. പകരം അതിവശ്യമായ ആ പുഞ്ചിരി…
ദാറ്റ് കില്ലര്‍ സ്മൈല്‍!!
“ആം…”
പുഞ്ചിരിക്കിടയില്‍ അധരം നനച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു.
“കള്ളം പറയുന്നില്ല…ഞാന്‍…ഞാന്‍ മാഡത്തിന്‍റെ കുണ്ടി, അല്ല ചന്തിയിലേക്കാ നോക്കീതാ…”
