അങ്ങനെ കാത്തുകാത്ത്, ഒടുവില്‍ പെണ്ണ് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് അനിതയെ ഞാന്‍ കാണുന്നത്.
ഏറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അവളെ കണ്ടപ്പോള്‍, അവളുടെ മാറ്റം അളന്നപ്പോള്‍, സിരകളിലൂടെ വൈദ്യുതി പാഞ്ഞ പ്രതീതി എനിക്കുണ്ടായി. ഏഴോ എട്ടോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പുറം, മുപ്പതാം വയസ്സില്‍ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി മാറിയ അനിത, എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു മാദകത്തിടമ്പായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. തനി മദാലസ! അന്ന് വിളഞ്ഞു പാകമായ ഫലം ആയിരുന്നു അവളെങ്കില്‍, ഇപ്പോള്‍ അത് വിളഞ്ഞു വികസിച്ച് ധാരാളം നീരും മാംസവും നിറഞ്ഞു തിന്നാന്‍ പാകമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സാരിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം! വിശാലമായ ആ വസ്ത്രധാരണം ഒറ്റ സെക്കന്റ് കൊണ്ട് എന്റെ അണ്ടി മൂപ്പിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം. റോഷന്റെ പെങ്ങള്‍ സുന്ദരിയായിരുന്നു; പക്ഷെ അനിതയുടെ മുമ്പില്‍ നിഷ്പ്രഭയായിരുന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടി. അനിതയുടെ എല്ലാം അളവിലേറെ ചാടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കൈകളും മുലകളും വയറും ചന്തികളും എല്ലാം. ലേശം ചാടി തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന വിശാലമായ വയര്‍ ഏതാണ്ട് മുഴുവനും കാണിച്ചായിരുന്നു അവള്‍ പെണ്ണിനേയും കൂട്ടി വന്നത്. നീണ്ട കഴുത്തില്‍ ധാരാളം ആഭരണങ്ങള്‍. കൈകളിലും ഉണ്ട് ഘനമേറിയ സ്വര്‍ണ്ണ വളകള്‍. വിശാലമായി വെട്ടിയ ബ്ലൌസ് അവളുടെ മുഴുത്ത മുലകളെ മാത്രം മറയ്ക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ഇളം നീല നിറമുള്ള ബ്ലൌസിന്റെ കക്ഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ പാടുപെട്ടാണ് അവളുടെ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുത്തത്.
“സുഖമല്ലേ ജോച്ചായാ? എത്ര നാളായി നമ്മള്‍ കണ്ടിട്ട്. ദാ ഇതാണ് പെണ്ണ്; ഞങ്ങളുടെ റാണിമോള്‍”
തികച്ചും സാധാരണ മട്ടില്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി വിടര്‍ന്ന ചിരിയോടെ അനിത പറഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ട അനിതയുടെ ലാഞ്ചന പോലും അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതെന്നെ ചില്ലറയല്ല അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. എന്നെയിനി കാണുകയെ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോന്ന പെണ്ണ്, എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു വരുത്തി അവളുടെ നാത്തൂനെ എനിക്ക് പെണ്ണ് കാണിക്കുന്നു! എനിക്ക് സത്യത്തില്‍ റാണിയെ നോക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. അനിതയുടെ സൌന്ദര്യം അന്നുണ്ടയിരുന്നതിന്റെ നാലിരട്ടി കൂടിയിരുന്നു. അവളില്‍ നിന്നും കണ്ണ് മാറ്റാനെ സാധിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇങ്ങനെയും പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് സൌന്ദര്യം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് അത്ഭുതപ്പെടുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.
