ഇന്നാണ് അവസാന പ്രതീക്ഷ, അവൾ രാഘവേട്ടനോട് തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാണ് അവന്റെ ആഗ്രഹം,
“മോനെ റോയി എന്ത് പറ്റി നിനക്ക് , ഇന്നലെ വന്നത് മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാ നിന്റെ മനസ്സ് ഇവിടെയെങ്ങും അല്ല “
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി, എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും പിടിച്ചുനിന്ന തന്റെ മകൻ കരയുന്നത് കണ്ട ആ അമ്മയുടെ മനസ്സു പിടഞ്ഞു, അവന്റെ അനിയത്തി പോയ ദിവസങ്ങളിൽ ആണ് അവൻ അവസാനമായി കരഞ്ഞത് അതിനു ശേഷം ഇന്നാണ് ..അവർ അവനെ തന്റെ മടിയിൽ കിടത്തി അവനെ കരയാൻ വിട്ടു .
“കരഞ്ഞു കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇനി മോൻ പറ ആരാ ആ പെൺകുട്ടി “
അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി
“അമ്മക്കെങ്ങിനെ അറിയാം ഞാൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഓർത്താണ് കരഞ്ഞത് എന്ന് “
“ഞാൻ ഒരു അമ്മയായതു കൊണ്ട് “
.
പിന്നെ അവൻ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല, എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു,
“മോനെ നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ എല്ലാം നടക്കുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ മാത്രമാണ്, അമ്മക്കറിയാം സ്നേഹിക്കുന്ന ആളിനെ പിരിയുന്ന വേദന അമ്മയും അത് അനുഭവിച്ചതാണ് പക്ഷെ ഒന്നും ഒന്നിന്റെയും അവസാനമല്ല. ഇപ്പോഴും അവൾ നിന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ല എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ പോയേക്കാം എല്ലാം നേരിടാൻ നമ്മുടെ മനസ്സ് തയാറായിരിക്കണം “
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവനു ഒരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകി, അവൻ കണ്ണും തുടച്ചു എഴുന്നേറ്റു അമ്മയുടെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മയും കൊടുത്തു നേരെ കോളേജിലേക്ക് പോയി
അവൻ അവളെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് m.tech പഠിക്കാൻ വീണ്ടും ഇവിടെ ചേർന്നത്, കോളേജിന്റെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയതും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അവളുടെ ചിന്തകൾ കടന്നു വന്നു
ആദ്യ ദിവസത്തെ കണ്ടുമുട്ടലിനു ശേഷം റോയും പാർവതിയും തമ്മിൽ നിത്യേന കാണുവാൻ തുടങ്ങി, ക്ലാസ്സ്‌ അടുത്തടുത്ത് ആയതിനാലും റോയ് കോളേജിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു പ്രവർത്തകൻ ആയതിനാലും അതിനുള്ള അവസരങ്ങൾ കൂടി വന്നു, ഗൗരിയും പഠിച്ചിരുന്നത് പാർവതിയുടെ ക്ലാസ്സിൽ തന്നെയാണ് ഗൗരിയെ കാണുമ്പോൾ റോയുടെ കണ്ണിൽ ഉണ്ടാവുന്ന നനവ് പാർവതി ശ്രദ്ധിക്കാരും ഉണ്ട്. അതിനുള്ള കാരണം അവനോടു തന്നെ ചോദിക്കാൻ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
കോളേജ് ഇലക്ഷന് സമയമായി, എല്ലാ ക്ലാസ്സുകളിൽ നിന്നും ഓരോ ആളുകളെ റെപ്രെസെന്ററ്റീവ് ആയി മത്സരിപ്പിക്കണം, ഫസ്റ്റ് ഇയർ സിവിൽ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും പാർവതി നിൽക്കണം എന്ന് റോയ് നിർബന്ധിച്ചു, എല്ലാ കാര്യവും അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു മാത്രം തീരുമാനം എടുത്തിരുന്ന പാർവതി ഈ കാര്യത്തിലും അത് തെറ്റിച്ചില്ല
