“ഉണ്ട്!!.” അത് എന്റെ മനസിന്റെ ഏറ്റവും വൃകൃതമായ കോണിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു!!
“ശേ!! താൻ എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്, കാണാൻ പഠിപ്പും പത്രാസും ഒക്കെ ഉണ്ട്!! എന്നിട്ടും തനിക്ക് …..” രാജു പരിഭ്രാന്തനായി.
“എന്റെ സുഹൃത്തേ കുറച്ച് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹവും ഞാനും നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകും എന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് ഉറപ്പ് തരാം, പക്ഷെ ഗുരുജിയുടെ മനസ് എങ്ങനെയാണ് എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയില്ല!! ഇപ്പൊ ഇവിടെ സംഭവിച്ചതെല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിയും. ഒരു മോശം അപകടം പോലെ.”
“എനിക്ക് അത് കാണണം രാജൂ…….പ്ലീസ്” ഞാൻ ക്ലേശത്തോടെ… ദേഷ്യത്തോടെ അവനോടു പറഞ്ഞു.
“ശെരി, വാ.” രാജു പറഞ്ഞു.
രാജു ഒരു പായ്ക്ക് സിഗരറ്റും ലൈറ്ററും എടുത്ത് റോഡിൽ നിന്നും മരക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അവനെ അനുഗമിച്ചു. ഞങ്ങൾ കുറച്ച് ചുവടുകൾ എടുത്തുകഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ…
“താൻ എവിടെ പോകുന്നു?” അവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.
അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഞാൻ വായ തുറന്നതും. എന്റെ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം…
“പണ്ണൽ കാണാൻ തന്നെ!! എടാ മണ്ടാ….നിങ്ങൾ രണ്ടും ഗുണ്ടകൾ ആണെന്ന് കരുതി എന്തും ആവാമെന്നോ. എന്നോട് എന്റെ ബസ് ഇവിടെ നിർത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചതു എന്തിനാ?. ആ സുന്ദരിക്കോതയുടെ പൂറുഅടിച്ചു പൊളിക്കുന്നതു കാണാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ലെന്നാണോ?”
ബസ് ഡ്രൈവറായിരുന്നു അത്. ഒരു കറുത്ത കുറിയ മനുഷ്യൻ. അവനെ തടയാൻ പോകുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ രാജു എന്നെ തടഞ്ഞു, എന്നിട്ട് അവനും തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഞാൻ അവനോട് വളരെയധികം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പിന്നെ നമുക്ക് ചുറ്റുപാടും തിരയേണ്ടിവരും. ഗുരുജി ഈ വഴിക്കാണ് പോയതെന്ന് മാത്രമേ എനിക്കറിയൂ, അദ്ദേഹം സാധാരണയായി കളിക്കുന്ന സ്‌ഥലങ്ങൾ എനിക്കറിയാം പക്ഷെ അതെല്ലാം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്, പക്ഷേ സത്യമായിട്ടും ഇതിനു മുൻപ് ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ല. ” രാജു പറഞ്ഞു.
“ദയവായി നീ എന്നെ അവിടെ എത്തിക്കുക.” ഞാൻ കെഞ്ചി പറഞ്ഞു.
