‘യാഹ്… അതൊരിക്കലും അവൾ അറിയില്ല..’
അധിക നേരം പദ്മ പിന്നെ സംസാരിച്ചില്ല. ഒരു തരത്തിൽ അത് അവസാനിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. പദ്മയായി ഉള്ളത് ഒരിക്കലും ലച്ചു അറിയരുത്. ഞാനും ലച്ചുവുമായുള്ള എല്ലാം അവസാനിച്ചാലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറ്റ ആയി എനിക്ക് മാറണ്ട. ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി. എന്നാൽ എല്ലാം പെട്ടന്ന് അവസാനിപ്പിക്കാൻ എന്നെ പോലെ ലച്ചുവിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.. എന്റെ വിളി കാത്തു കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ഇരുന്നു മുഷിഞ്ഞു ഒടുവിൽ അവൾ നേരിട്ട് എന്നെ കാണാൻ വന്നു..
‘നീ ഇന്ന് കോളേജിൽ പോയില്ലേ..?
എന്നോട് ലച്ചു ചോദിച്ചു
‘പോയി.. ഉച്ച ആയപ്പോൾ ഇങ്ങ് പോന്നു..’
ഞാൻ അവളുടെ വരവിന്റെ ഉദ്ദേശം മനസിലാകാതെ പറഞ്ഞു
‘നീ ഇപ്പൊ ഒട്ടും കോളേജിൽ വരുന്നില്ല എന്ന് കിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്താ നിനക്ക് പറ്റിയെ. എന്റെ ഒരു തമാശ നിനക്ക് അത്രക്ക് ഫീൽ ആയോ..? എങ്കിൽ ഞാൻ ഇനിയും പറയാം സോറി..’
‘നീ കാരണം ഒന്നും അല്ല. മൊത്തത്തിൽ ബോർ.. പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല..’
‘അതെന്താ ബോർ.. ഇഷാനി ഇപ്പൊ വരാറില്ലേ..?
ലച്ചു ഒരു ചിരിയോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ അതിന് മറുപടി ഒന്നും കൊടുക്കാതെ ആയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു
‘ഞാൻ ചുമ്മാ തമാശ പറഞ്ഞതാ.. നീ കോളേജിൽ പോയില്ലേൽ വേണ്ട. ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ട് ഇത്രയും ഡേയ്‌സ് ആയിട്ടും നീ എന്നെ ഒന്ന് പിന്നെ വിളിച്ചു കൂടി ഇല്ലല്ലോ..?
ലച്ചു പരിഭവം പോലെ പറഞ്ഞു.
‘എടി.. അത് ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു മാനസിക അവസ്‌ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല…’
‘ഞാൻ എല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞത് അല്ലേ. പിന്നെയും നിനക്ക് എന്താ ഇത്രയും വിഷമം ഇതിൽ. അതോ ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒന്നും നിനക്ക് വിശ്വാസം ആയിട്ടില്ലേ..?
‘അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ..? എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസം ആണ്.. പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോ എല്ലാത്തിൽ നിന്നും ഒരു ബ്രേക്ക്‌ വേണം എന്ന് തോന്നുന്നു.. ഐ ഡോണ്ട് നോ വൈ..’
