“അതിരിക്കട്ടെ എങ്ങനെയുണ്ട് അവിടെ? എല്ലാരും വന്നോ?”
“വന്നോണ്ടിരിക്കുന്നു…”
അവന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവന്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വാതോരാതെ പറഞ്ഞു. ചെറുക്കന്‍ ഇനിയും പെട്ടി തുറന്ന് ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ എടുത്തു വെച്ചില്ലേ? അതോ ഇനി ഷഡ്ഢിയോട് കൂടി എല്ലാം ഒരുമിച്ച് വെയ്ക്കുകയാണോ ചെയ്തത്? ഷഡ്ഢികള്‍ ഒന്നും അവനിനി കണ്ട് കാണില്ലേ? ശ്യെ! കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് അത്രയും ഷഡ്ഢികള്‍ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചത് വെറുതെയായിപ്പോയോ? സംസാരം ഏതാണ്ട് അവസാനിക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്ന തോന്നലുണ്ടായ നിമിഷമാണ്, അപ്രതീക്ഷിതമായി സാറ ബെന്നിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടത്.
“മമ്മീ, പിന്നെ ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ വിട്ടുപോയി… അതേ, മമ്മിയ്ക്ക് അറിയാവോ എന്നെനിക്കറിയില്ല, എന്‍റെ ബാഗില്‍ മമ്മീടെ കൊറച്ച് ഷഡ്ഢി ഒണ്ടാരുന്നു…”
“എന്നതാ?”
സ്വരത്തില്‍ ഭയവും അദ്ഭുതവും നിറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് സാറ ചോദിച്ചു.
“എന്നതാ മോനെ ഈ പറയുന്നേ?”
“അത് സാരമില്ല…”
അവന്‍ ചിരിച്ചു. “മമ്മി ടെന്‍ ഷന്‍ അടിച്ചു ബീപ്പി കൂട്ടാതെ! അത്രേം ഷഡ്ഢി മിസ്സായിട്ടും മമ്മി ഇതുവരെ അറിഞ്ഞില്ലേ? അതോ അറിഞ്ഞിട്ടും മിണ്ടാതിരിക്കുവാണോ?”
അവന്‍ അവസാനം ചോദിച്ചതിന്റെ അര്‍ഥം സാറയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എങ്കിലും തന്‍റെ പാന്റി അവന്‍ കണ്ടെതിയതറിഞ്ഞ് അവള്‍ വികാരം കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു.
“എന്‍റെ ഈശോയെ!”
സ്വരത്തിലെ വിറയല്‍ മറച്ചുവെക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് അവള്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഞാന്‍ ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചാരുന്നല്ലോ മോന്‍റെ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ അടുക്കി വെച്ചേ! ഇതിപ്പം എങ്ങനെയാ എന്‍റെ ഷഡ്ഢി മോന്‍റെ ബാഗില്‍ വന്നെ?”
മോനോട് ആദ്യമായാണ്‌ താന്‍ ഷഡ്ഢി എന്ന് പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവള്‍ക്ക് ശരിക്കും കഴച്ചു പുളഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ ബെന്നി ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്നത് അവള്‍ കേട്ടു.
“എന്നാ മോന്‍ ചിരിക്കുന്നെ?”
“അത് അറിയാതെ പറ്റീത് ആണോ അതോ മമ്മി എനിക്ക് ഒരു സമ്മാനമായി തന്നതാണോ എന്നോര്‍ത്തു… ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ചിരി വന്നു!”
അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് അവള്‍ അടിമുടി പൂത്തുലഞ്ഞു. മറുപടി നല്‍കാന്‍ പറ്റുന്നതല്ല അവന്‍റെ ഈ വാക്കുകള്‍ക്ക്.
“മോനെ, മീര ആന്‍റി വിളിക്കുന്നു, ബൈ! പിന്നെ കാണാം!”
പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ ഒരു തോന്നലില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു. അത് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുമ്പ് അവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. അവളെ കിതയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
