സാറയുടെ മകന്‍
Sarayude Makan
സാറ അയല്‍ക്കാരിയും കൂട്ടുകാരിയുമായ മീരയോട്‌ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പുറത്ത്, ഗാര്‍ഡനോട്‌ ചേര്‍ന്നുള്ള ബുള്‍ഫിസ് പുള്‍ അപ് ബാറില്‍ എക്സര്‍സൈസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു ബെന്നി.
“നിന്‍റെ ഡിവോഴ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പം കൊല്ലം എത്രയായെടീ?”
ജനാലയിലൂടെ ബെന്നിയെ നോക്കി മീര ചോദിച്ചു.
“ഏഴ്,”
അനിഷ്ട്ടത്തോടെ സാറ പറഞ്ഞു.
“തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോ നെനക്ക് അത് നന്നായി എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ സാറാ?”
മീര വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ!”
ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് സാറ പറഞ്ഞു.
“ഞാന്‍ ഹാപ്പിയാടീ, എനിക്കെന്നാ കൊറവ്? ഡിവോഴ്സ് സെറ്റില്‍മെന്റ്, പിന്നെ ജോലിയുണ്ട്, മിടുക്കന്‍ ഒരു മോനുണ്ട്….പിന്നെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പാടാണെങ്കിലും നിന്നെപ്പോലെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ട്…”
അത് പറഞ്ഞ് സാറ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
“ആങ്ങ്‌ഹാ…മേടിക്കുവേ…”
മീര അവളുടെ നേര്‍ക്ക് കൈയ്യോങ്ങി. അത് നേരുതന്നെയായിരുന്നു. സര്‍ക്കാര്‍ കോളേജ് ലൈബ്രേറിയനാണ് സാറ. വലിയ ഭംഗിയുള്ള വീട്. ദുശീലങ്ങലോ ചീത്തക്കൂട്ടുകെട്ടുളോ ഒന്നുമില്ലാത്ത മകന്‍. അനുസരണ ശീലമുള്ളവന്‍. സാറയ്ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങനെ എങ്ങനെ കുറവുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നുകയില്ല.
“ബെന്നിയ്ക്ക് ഇപ്പം എന്നാ ഏജാടി?”
ജനാലയിലൂടെ അവന്‍റെ കരുത്തുറ്റ നെഞ്ചിലേക്കും കൈകളുടെ മസിലുകളിലെക്കും നോക്കി മീര ചോദിച്ചു.
“ദീപക്കിനേക്കാള്‍ ചിലപ്പോള്‍ മാസങ്ങളുടെ മൂപ്പ് കാണും,”
മിക്സി ഓണ്‍ ചെയ്തുകൊണ്ട് സാറാ പറഞ്ഞു. മീരയുടെ മകനാണ് ദീപക്.
“അടുത്ത മാര്‍ച്ച് നാലിന് ഇരുപത് കമ്പ്ലീറ്റ് ആകും മോന്‍,”
ബി എസ് സി ഫിസിക്സ് അവസാന വര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ഥിയാണവന്‍. സാറ നോക്കുമ്പോള്‍ മീരയുടെ കണ്ണുകള്‍ ബെന്നിയിലാണ്.
“എന്നാടി?”
സാറ ചോദിച്ചു.
“എന്നാ ക്യൂട്ടാ ബെന്നിയെ കാണാന്‍!”
അവള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ദീപക്ക് എന്നാ മോശമാണോ?”
സാറ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അത് നാച്ചുറല്‍ ആയി എനിക്ക് അങ്ങനെയേ തോന്നൂ…എന്‍റെ മോനല്ലേ അവന്‍!”
“ബെന്നിയ്ക്ക് ആറടി പൊക്കം ഉണ്ടല്ലേ?”
ബെന്നിയില്‍ നിന്നും കണ്ണുകള്‍ മാറ്റാതെ മീര ചോദിച്ചു.
“ആറടീം കഴിഞ്ഞ് ഇച്ചിരികൂടി ഉണ്ട്…”
സാറ പറഞ്ഞു.
“ദീപക്കും മോനും പൊക്കത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഏതാണ്ട് സെയിമല്ലേ?”
