അവൻ പകച്ചുപോയി.
അവളുടെ സുന്ദരമായ നീൾമിഴികൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിലാവിൽ മൃദുവായ കവിളോരങ്ങളിൽ കണ്ണുനീർച്ചാലുകൾ സ്വർണ്ണരേഖപോലെ.
“മമ്മീ…ശ്യേ…എന്തായിത്?”
അവളുടെ ഇരുകവിളുകളും തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നും…ഒന്നും ഇല്ലടാ…നീയിങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പം…അത് കേട്ടപ്പം….മോന്റെ പപ്പായെ …വെറുതെ ഓർത്തു….”
അവൻ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു.
“മമ്മീ…”
നിലാവിൽ, നദിയുടെ കുളിരാർന്ന ജലവിതാനത്തിൽ, ആകാശത്ത് രാപ്പക്ഷികൾ ചിറക് വിരിയിക്കുന്ന സാന്ധ്യശോഭയിൽ, ടോമി കത്രീനയുടെ അതീവ ചാരുതയാർന്ന മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“മമ്മിയെപ്പോലത്തെ ഒരമ്പോറ്റി പെണ്ണിനേം വിട്ടേച്ച് ഒരു ഡാഷ് മോൾടെ കൂടെ നാടുവിട്ട ആ പപ്പായെപ്പോലെയൊന്നും ആകാൻ എനിക്ക് പറ്റത്തില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീർച്ചപ്പെടുത്തിയാരുന്നു. അതെന്നതാണ് എന്ന് വെച്ചാൽ….”
കത്രീന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.
“…അതീ സുന്ദരീടെ കണ്ണുകൾ നനയിക്കത്തില്ല എന്ന്! ഓർത്ത് സങ്കടപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യോം മമ്മീടെ ലൈഫിൽ ഞാൻ ഒള്ള കാലത്തോളം ഒണ്ടാകത്തില്ലന്ന്.”
കത്രീന ചിരിച്ചു.
“ഇദാണ്!”
അവൾ അവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ച് അമർത്തി.
“ഇങ്ങനെ വേണം എപ്പഴും…!”
പിന്നെ അവൻ അവളുടെ പിമ്പിലേക്ക് പോയി.
“ഒരു പെണ്ണ് കെട്ടുന്നോടം വരെ കാണും ഈ പുന്നാരിക്കലൊക്കെ!”
ടോമിയുടെ കൈ വീണ്ടും അവളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ അമർന്നപ്പോൾ കത്രീന പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല മമ്മീ..അങ്ങനെ സംഭവിക്കില്ല മമ്മി ..മമ്മീടെ സന്തോഷം കാണാൻ ഞാൻ പെണ്ണ് കെട്ടത്തില്ല മമ്മി എന്നൊന്നും ഞാനിപ്പോൾ പറയുന്നില്ല…പക്ഷെ ഞാനിപ്പം കണ്ട ആ പുഞ്ചിരിയില്ലേ..? നല്ല ഹൈ വോൾട്ടേജ് പുഞ്ചിരി ….? അത് ആ ചുണ്ടത്ത്ന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും മായിക്കില്ല!”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കത്രീനയുടെ നെഞ്ചിൽ കോരിത്തരിപ്പുണ്ടാക്കി.
“മമ്മീ പാവാട അഴിച്ചു പിടി..താഴ്ത്തിപിടി! എന്നാലല്ലേ പൊറത്ത് സോപ്പ് തേക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ!”
അവൻ പറഞ്ഞു.
കത്രീന പാവാടചരട് അഴിച്ചു.
അരവരെ നഗ്നമാക്കി.
