മഞ്ജു പെട്ടെന്ന് വായ് പൊത്തി.
കൊച്ചമ്മിണി ഉണക്കമീൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സഞ്ചിഎടുത്തു.
അപ്പോഴാണ് മഞ്ജു സ്വയം പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് കാണുന്നത്.
“എന്താടീ മുഖത്ത് ഒരു സുഖം?”
“ചേച്ചീ…!”
മഞ്ജു നാണത്തോടെ കൊച്ചമ്മിണിയെ നോക്കി.
“ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് എനിക്ക് തൂറാൻ മുട്ടി പ്ലാശ് മരം നിക്കുന്ന അങ്ങോട്ട് പോയി. അന്നേരം പ്രസാദ് ചേട്ടൻ അവടെ മുള്ളിക്കൊണ്ട് നിക്കുവ,”
“അതിനെന്നാ? മുള്ളുന്നത് സാധാരണ കാര്യവല്ലേ?”
ഉണക്ക തിരണ്ടിയുടെ തോലിന്മേൽ കത്തികൊണ്ട് ചിരണ്ടികൊണ്ട് കൊച്ചമ്മിണി പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നവൾ മഞ്ജുവിനെ നോക്കി.
“നീ അയാടെ സാധനം കണ്ടോ?”
മഞ്ജു നാണിച്ചു.
“ഒത്തിരി വലുതാ?”
മഞ്ജുവിൽ നാണം വല്ലാതെ കൂടി.
“ആണോടീ?”
ഇത്തവണ ചോദിക്കുമ്പോൾ കൊച്ചമ്മിണിയുടെ മുഖത്തും നാണം കടന്നിരുന്നു.
“ആ ചേച്ചി…ഈ കപ്പക്കിഴങ്ങിന്റെ അത്രേം…!”
“ഒന്ന് പോടീ!”
ലജ്ജ മാറ്റി അവൾ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ കപ്പക്കിഴങ്ങിന്റെ വലിപ്പം! അതിന് അയാളെന്നാ വല്ല കാട്ടാളനും ആണോ?”
“നേരാ ചേച്ചി..ദേ..ഇത് കണ്ടോ! ഇത്രേം ഉണ്ട്!”
ഒരു കപ്പക്കിഴങ്ങു എടുത്ത് അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം തന്റെ തടിച്ച തുടകൾക്കിടയിൽ ഒരു കിരുകിരുപ്പ് കൊച്ചമ്മിണിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. മഞ്ജു എടുത്ത കിഴങ്ങിലേക്ക് അവൾ സാകൂതം നോക്കി.
“ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ടതല്ലേ! ചേട്ടൻ കൈകൊണ്ട് ഇതുപോലെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് മുള്ളുന്നെ. ലാസ്റ്റ് ഒരു കുലുക്ക്..അതെന്നെത്തിനാ? കൊടഞ്ഞുകളയാതെ മൊത്തം മൂത്രോം പോകത്തില്ലേ?”
കൊച്ചമ്മിണി ആ രംഗം മനസ്സിൽ കണ്ടു.
