“ഇതിന്നെതിനാ വഴുതനങ്ങ എടുത്ത് കട്ടിലെ വെച്ചേക്കുന്നേ?”
അയാൾ ഒന്നും മനസ്സിൽകാത്തയാളെപ്പോലെ ചോദിച്ചു.
അല്ലെങ്കിലും അയാൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
സ്വന്തം വീട്ടുകാരെപ്പറ്റി എല്ലാവർക്കും നല്ല മതിപ്പാണല്ലോ.
കൊള്ളരുതാത്തവരും ദുർമാർഗ്ഗികളും എപ്പോഴും അയൽവക്കത്താണല്ലോ.
“അത് …അത്…”
കൊച്ചമ്മിണി വാക്കുകൾ പരതി.
“അത് കുഞ്ഞാഞ്ഞേ, ഞാൻ കറിയൊണ്ടാക്കാൻ…”
അയാൾ അത് എടുത്ത് മണത്ത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അയ്യേ …അയ്യേ ….കുഞ്ഞാഞ്ഞേ അത് മണക്കല്ലേ…”
കൊച്ചമ്മിണി ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് മാത്തപ്പന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വഴുതിനങ്ങ പിടിച്ചു വാങ്ങി.
പക്ഷെ അതിനിടെ മാത്തപ്പൻ അത് മണത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതിൽ നിന്നും വന്ന മണം അയാൾക്ക് ചിലതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി കൊടുത്തു.
അനിയത്തിക്ക് പ്രായപൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു!
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അയാൾ അവിടെനിന്നും പോയി.
പിറ്റേ ദിവസം കൊച്ചമ്മിണി കത്രീനയുടെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോളാണ് വാർത്തയറിയുന്നത്.
“എടീ കുഞ്ഞാഞ നിനക്ക് ചെറുക്കനെ തപ്പാൻ തൊടങ്ങി കേട്ടോ,”
കത്രീന അവളെ അറിയിച്ചു.
“അയ്യേ .ഇപ്പഴെയോ? എനിക്കെങ്ങും വേണ്ട!”
കൊച്ചമ്മിണി പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞേ നിന്നെ കെട്ടിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നും പറഞ്ഞ് നടന്ന കുഞ്ഞാഞ്ഞ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മനസ്സ് മാറ്റാൻ എന്നാ കൊച്ചെ കാര്യം?”
കൊച്ചമ്മിണി നാണവും ജാള്യതയും മറയ്ക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.
“എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ,”
കത്രീന അവളുടെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി.
“ഇത്രേം നാണിക്കണം എങ്കിൽ എന്തോ ഡിങ്കോൾഫി ഉണ്ടല്ലോ. എന്നാതാടീ അത്? പറയുന്നതാ നിനക്ക് നല്ലത് കേട്ടോ,”
“പോടീ ഇച്ചേച്ചി..ഞാനെങ്ങും പറയത്തില്ല അത്!”
“ആഹാ…! അങ്ങനെയാണോ?”
