സീമയുടെ കല്ല്യാണമുറപ്പിച്ച കാര്യമമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിലെന്തോ വീണുടഞ്ഞു. ഈ വരുന്ന ചിങ്ങത്തിലാണ്. നീ കാണുമോ? ചേച്ചി നിന്നെ എപ്പഴും തിരക്കും. എന്തായാലും അവിടെ പോണം. സാധാരണ ഒരു കാര്യത്തിനും നിർബ്ബന്ധിക്കാത്ത അമ്മ! രണ്ടാഴ്ച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ തിരിച്ചുപോണം. പിന്നെ ലണ്ടനിലേക്ക്… പ്രൊഫസറിന്റെ ശുപാർശയിൽ ഡോക്റ്ററേറ്റിന്റെ ഭാഗമായി… കല്ല്യാണം കൂടാനെന്തായാലും കഴിയില്ല. അതിനു പിന്നെയും ഒരാഴ്ച്ചകൂടിയുണ്ട്.
സീമയേയും അമ്മായിയേയും കാണാൻ ബസ്സിലിരുന്നപ്പോൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന, ബുദ്ധന്റെ തലയുള്ള രുദ്രാക്ഷത്തിന്റെ ബ്രേസ്ലെറ്റിൽ, വെറുതേ വിരലുകൾ പരതി. മൈഥിലി തന്നതാണ്. ഞങ്ങളപ്പോഴേക്കും അടുപ്പമോ, അതോ അകലമിനിയും കുറയുമോ…. ഒരു തരം നിർവ്വചിക്കാനാവാത്ത ഇടത്തിലെത്തിയിരുന്നു. ചിലപ്പോഴെല്ലാം അവൾ ഹോസ്റ്റലിൽ എന്റെ മുറിയിൽ രാത്രി ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ മണവും, ആ ചിരിയും, സ്വതന്ത്രമായ സ്വഭാവവും എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്. ഭാവിയിൽ ഞങ്ങളൊരുമിക്കുമോ, അവൾക്കെന്നെ ശരിക്കുമിഷ്ടമാണോ… ഈ വക കാര്യങ്ങളൊന്നും തലയിൽ കേറിയില്ല എന്നുള്ളതും സത്യം.
രണ്ടുനില മാളികയുടെ മുന്നിൽ ഒരോട്ടോയിൽ ചെന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് പോയി. വെട്ടിയൊതുക്കാത്ത താടിയും മുടിയുമുള്ള, നടക്കുമ്പോൾ കാലുകളും കൈകളും എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോവുന്ന, സൈഡിലിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളും കപ്പുകളും പ്ലേറ്റുകളുമെല്ലാം മനപ്പൂർവ്വമല്ലാതെ തട്ടിയിടുന്ന, ആ പതിനെട്ടുകാരനായി മാറി. കാലത്ത് മടിപിടിച്ചുറങ്ങുമ്പോൾ ആരോ ചെവിക്കുപിടിച്ചു തിരുമ്മുന്നുണ്ടോ? ഇടയ്ക്ക് സ്മോളടിച്ചു വീട്ടിൽ കേറാതെ പതുങ്ങി വന്നപ്പോൾ വാതിലു തുറന്നുതന്ന അമ്മായിയുടെ കലവറയില്ലാത്ത സ്നേഹം പൊതിയുന്നുണ്ടോ? എങ്ങോട്ടാണ് ഈ അർത്ഥമില്ലാത്ത ഓട്ടം?
രാജീവ്! അമ്മായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. നീ ഞങ്ങളെ മറന്നു. ഈ അമ്മായിയെ… എന്റെ കൈകളുമുയർന്നു. അമ്മായിയുടെ പുറത്തു മെല്ലെ തഴുകി.
അമ്മാവൻ പാവം.. ഓടി നടപ്പാണെടാ. വയസ്സായില്ലേ. നീ പത്തിരുപതു ദിവസം കാണില്ലേ..
അതെ അമ്മായീ.. ഞാനെന്താ ചെയ്യണ്ടത്?
ഒന്നും വേണ്ടടാ. അങ്ങുന്നിനു വരാൻ തോന്നിയല്ലോ. വല്ല്യ ഒപകാരം! പതിവുപോലെ മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ. കോണിയുടെ താഴെ പടിയിൽ കൈവെച്ചു നിൽക്കുന്നു.. കാന്താരി! രൂപത്തിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അല്ല ഒന്നൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ.. എന്തോ മാറിയിരിക്കുന്നു.. ആ കണ്ണുകൾ.. പിടികിട്ടാത്ത എന്തോ ഒന്ന്! നിമിഷങ്ങൾക്കകം എന്റെ തലച്ചോറ് ഡീകോഡ് ചെയ്തെടുത്ത കാര്യങ്ങൾ!
