“ഗര്‍ഭിണി ആയിക്കഴിഞ്ഞ് ഒരു ആറു മാസം ഒക്കെയാകുമ്പം ഒരു പ്രത്യേക ഹോര്‍മോണ്‍ ഉണ്ടാകും. അതങ്ങ് മേത്ത് മൊത്തം പടരുമ്പം അടുത്ത് കെട്ടിയോന്‍ ഉണ്ടായാലേ പറ്റൂ…എനിക്കറിയാം അത്. ഞാനെന്തോരെ അനുഭവിച്ചതാ…”
ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വാക്കുകള്‍ മനുവില്‍ അല്‍പ്പം ലജ്ജയുണ്ടാക്കി. ഞാനപ്പോള്‍ അവന്‍റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ച് പേടിക്കേണ്ട എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നോക്കി, അവനെ.
“എന്‍റെ കാര്യം കേക്കണോ? ഞാനും മോനും എങ്ങനെയാ ഇങ്ങനെ ക്ലോസ് ആയേന്ന്‍?”
ശ്രീലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു.
ഞാനും മമ്മിയും താല്‍പ്പര്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
മനുവിന്‍റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ലജ്ജ പടര്‍ന്നു.
“മനൂന്റെ അച്ഛന്‍ പോയേപ്പിന്നെ….. എന്തോ പറയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല, അത്രയ്ക്ക് ഒരു ശൂന്യത…ഒരിക്കലും അറിയാത്ത ഒരാളുടേം കൂടെ ഇനിയൊരു പൊറുതി വേണ്ട എന്നങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു…പക്ഷെ നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് കിട്ടേണ്ട ചിലതൊക്കെയില്ലേ? അതങ്ങ് കിട്ടാതെ വന്നപ്പം എനിക്ക് ഭയങ്കര ഡിപ്പ്രഷനായി… തടിയൊക്കെ വല്ലാണ്ടങ്ങ് കൂടി…എപ്പഴും മൌനം…”
ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ സ്വരം ആര്‍ദ്രമായി.
“എല്ലാം മാറീല്ലേ അമ്മെ? ഇനിയെന്തിനാ വെഷമിക്കുന്നെ?”
മനു ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ച് സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.
“തടിയോ? എവിടെത്തടി? ഇപ്പഴും എന്തൊരു സൌന്ധര്യമാ! ചെറുപ്പോം! എന്നെക്കണ്ടോ? ഞാനാ തടിച്ചി…”
ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ തോളില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് മമ്മി പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടു ശ്രീലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു.
“കേക്കുമ്പം നല്ല സുഖം..പിന്നെ ഈ പറയുന്ന ആള്‍ക്കും എവിടെയാ തടി? വലുപ്പോം തടിപ്പും ഒക്കെ വേണ്ട ഭാഗത്ത് വേണ്ടപോലെയല്ലേ ഉള്ളൂ? അവിടെ ഒക്കെ തടിച്ചു മെഴുത്ത് ഇരിക്കുന്നതാ എനിക്കിഷ്ടം!”
