നിറയുന്ന മദഭരമായ സംഗീതത്തിൽ, ശിലകളെപ്പോലും പ്രണയലോലുപരാക്കുന്ന ശിൽപ്പഗന്ധർവ്വന്മാർ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടോ?
“അറിയില്ല …അറിയില്ല ആന്റി ..പക്ഷെ ഭഗവതീടെ മുമ്പിൽ ആന്റി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ …മണിയൊച്ചയും ഒക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ..ഐ ഡോണ്ട് നോ ..യൂ വേർ സംതിങ് ലൈക് ഹെവൻലി…”
ഹേമലത നിന്നു.
സന്ദീപും.
മഴമേഘങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വിതുമ്പുന്ന ദാഹാർത്തയായ ഭൂമിയുടെ നിശ്വാസമപ്പോൾ സന്ദീപിന്റെ കവിളിൽ തട്ടി.
വർഷധാരയേറ്റുവാങ്ങുന്ന താപഭൂമിപോലെ സന്ദീപ് അവളുടെ നിശ്വാസം ദേഹത്ത് ഏറ്റുവാങ്ങി.
സന്ദീപ് ബൈക്കിൽ കയറി.
അവന്റെ പിമ്പിൽ അവൾ കയറി.
പിമ്പിലിരുന്ന് അവൾ വലത് കൈകൊണ്ട് അവന്റെ വയറിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ഇടത് കൈ തോളിലും.
അവൻ തിരിഞ്ഞ് ഹേമലതയെ നോക്കി.
“എന്താ?”
ഹേമലതയുടെ ചൂടുള്ള ശബ്ദം അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി.
“വേഗം വിട്ടോ.എനിക്ക് മോന്റെ സുന്ദരിപ്പെണ്ണിനെ കാണാൻ കൊതിയായി.
മടക്കയാത്രയിൽ മാറിടത്തിന്റെ ഭാരം അവന്റെ പുറത്തമർത്തി , കൈവിരലുകളുടെ മൃദുത്വം അവന്റെ തോളിലമർത്തി ഹേമലത അവനോട് തുടർച്ചായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“അയാള് പറഞ്ഞതൊക്കെ മോൻ കേട്ടിരുന്നോ?”
ഹേമലത സന്ദീപിനോട് ചോദിച്ചു.
ഇന്ദ്രാണിയൊരുക്കുന്ന മന്ത്രവാദക്കളമായിരുന്നു സന്ദീപിന്റെ മനസ്സിലെങ്കിലും അവൻ ഹേമലതയുടെ ചോദ്യം കേട്ടു.
“അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് കണ്ട ആള് പറഞ്ഞതോ?”
വളവ് തിരിച്ചുകൊണ്ടു സന്ദീപ് ചോദിച്ചു.
“ഹ്മ്മ്…”
“ഗൾഫിൽ ജോലിയുള്ള ആണുങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് കൊച്ചുപിള്ളേരെ ആണ് ഇഷ്ടമെന്ന്,”
അവന്റെ വയറിൽ കൈ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു.
“കൊച്ചുപിള്ളേരോടാണ് ഇഷ്ടമെന്ന് അയാള് പറഞ്ഞില്ല,”
സന്ദീപ് തിരുത്തി.
“പിന്നെ?”
അവന്റെ ദേഹത്തേക്ക് മുലവെച്ചമർത്തി അവൾ ചോദിച്ചു.
“അയാളുടെ പ്രായത്തിലുള്ളവരോട് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന്..”
“ഞാൻ പറഞ്ഞതും ഇതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമില്ല,”
ഹേമലത ചിരിച്ചു.
“പക്ഷെ അയാള് പറഞ്ഞതിൽ വാസ്തവം ഒന്നുമില്ല..അല്ലെ ആന്റി?”
“എന്ത് പറഞ്ഞതിൽ?”
“ആൻറ്റിക്ക് അങ്ങനെ ആരോടും അഫയർ ഒന്നുമില്ല…അങ്കിളിനോട് അല്ലാതെ,”
“അങ്കിളെന്ന് വെച്ചാൽ ഹേമന്തിന്റെ അച്ഛനോ?”
Comments are closed.