“മൈര്!”
ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി മേനോന്‍ മുരണ്ടു.
“എന്നാ ചേട്ടാ?”
രേഷ്മ എഴുന്നേറ്റു. അവള്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
“രേഷ്മേ…”
മേനോന്‍ പറഞ്ഞു.
“നിന്നോട് ഒളിച്ചുവെച്ച് എനിക്കോ എന്നോട് ഒളിച്ചു വെച്ചിട്ട് നിനക്കോ ഒരു രഹസ്യവുമില്ല. എന്‍റെ സഹായം നിനക്കും നിന്‍റെ സഹായം എനിക്ക് പല കാര്യത്തിനും കിട്ടീട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പറയാം,”
രേഷ്മ അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“എന്‍റെ മോള്‍ രേണുവിനെപ്പറ്റി ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ,”
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. രേഷ്മ തലകുലുക്കി. “എന്‍റെ ശരിക്കുള്ള മകളല്ല എങ്കിലും എന്‍റെ ഋഷിയേക്കാള്‍ കാര്യമാണ് എനിക്കവളെ. കാരണം ഞാന്‍ ഇന്ന് എന്താണോ അതിനൊക്കെ കാരണം അവളാണ്,”
“അതെനിക്കറിയില്ലേ മേനോന്‍ ചേട്ടാ?”
വസ്ത്രം ധരിച്ച് കഴിഞ്ഞ് അയാളുടെ സമീപത്ത് ഇരുന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പം എന്താ പറ്റിയെ? രേണുമോളോട് ചേട്ടന്‍ വഴക്കുണ്ടാക്കിയോ?”
“എടീ അവളിപ്പോള്‍ ഭൂമിയിലില്ല,”
കണ്ണുകള്‍ നിറച്ചുകൊണ്ട് മേനോന്‍ പറഞ്ഞു. രേഷ്മ അവിശ്വസനീയതയോടെ അയാളെ നോക്കി.
“മേനോന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്തായീ പറയുന്നേ? മോള്‍ക്കെന്നാ പറ്റിയെ?”
“എടീ അന്ന് , എന്നുവെച്ചാല്‍ മിനിങ്ങാന്ന് ഞാന്‍ ഇവിടെ വന്നില്ലേ? ലൈറ്റ് ഇടരുത് എന്നും പറഞ്ഞ് സീമ എന്ന് പേരുള്ള പുതിയ ഒരാള്‍ വന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് നീയെനിക്ക് ഒരാളെ തന്നില്ലേ?”
“പടച്ചോനെ!”
രേഷ്മ തലയില്‍ കൈവെച്ചു. അവള്‍ തളര്‍ന്ന് അയാളെ നോക്കി.
“മേനോന്‍ ചേട്ട അത് നമ്മടെ രേണു ആരുന്നോ?”
അവളുടെ ചോദ്യത്തിനു മുമ്പില്‍ മേനോന്‍ ശരിക്കും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ധാരധാരയായി ഒഴുകി. രേഷ്മ അതുകണ്ട് അന്തിച്ച് നിന്നുപോയി. അത്തരം ഒരു ഭാവം അവള്‍ ഒരിക്കലും അയാളില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ അറിവില്‍ അയാള്‍ ഉഗ്രപ്രതാപിയാണ്, അതി സമ്പന്നനാണ്, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളെ നിര്‍മ്മിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആളാണ്‌… അങ്ങനെയുള്ള ആളാണ്‌ ഇപ്പോള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ കരയുന്നത്…!
“അതേടീ, അത് എന്‍റെ മോള്‍ തന്നെയായിരുന്നു!”
അത് പറയുമ്പോള്‍, അയാളുടെ സ്വരം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. രേഷ്മ ഇപ്പോഴും ഇതികര്‍ത്തവ്യതാമൂഡയായി അയാളെത്തന്നെ നോക്കുകയാണ്.
“മേനോന്‍ ചേട്ടാ എനിക്ക്…എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല,”
“സിമ്പിള്‍,”
കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് അയാള്‍ പറഞ്ഞു.
