“അതെന്തേ നിന്‍റെ ഭര്‍ത്താവ് നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ലേ?”
റസിയ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ തലയമര്‍ത്തി കിടന്നു.
“റസീ”
“ഉം”
“പറ നിങ്ങള്‍ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ലേ?”
“പതിനാലു കൊല്ലമായിക്കാ”
“എന്ത്?”
“എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവ് എന്നെ ചെയ്തിട്ട് പതിനാലു കൊല്ലമായി. എന്‍റെ ഇളയ മോള്‍ ജനിച്ചതില്‍ പിന്നെ അങ്ങേര്‍ എന്നെ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല”
“എന്നിട്ടിത്ര നാളായിട്ടും നീയെന്തേ വേറെ ഒന്നും നോക്കാതിരുന്നത്?”
“അതൊക്കെ തെറ്റല്ലേ ഇക്കാ”
“എന്നിട്ടിപ്പോഴോ”
“ഒന്ന് പോ, വെറുതെയിരുന്ന എന്നെ തൊട്ടും പറഞ്ഞും ഇങ്ങനെയാക്കിയിട്ട്”
“അപ്പൊ എനിക്കായി കുറ്റം. ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണം”
“ഇനിയെന്നെ എപ്പോഴും ഇങ്ങിനെ സുഖിപ്പിച്ച് തരണം”
“ഇല്ലെങ്കില്‍ നീ വേറെ ആളെ നോക്കുമോ?”
“അയ്യോ ഇല്ലിക്കാ ഞാന്‍ എന്‍റെ വിധി എന്ന് കരുതി ഈ ഓര്‍മ്മയും കൊണ്ട് മരണം വരെ ജീവിക്കും. എനിക്കിതിനെ അത്ര ബോധിച്ചുപോയി”.
“എന്‍റെ റസിയക്കുട്ടീ നിന്നെ ഞാന്‍ വിടില്ല. നീ എന്‍റെതു മാത്രം ഇനി”
“ഇക്കാ?”
“എന്താ മോളേ?”
“നമുക്കൊരു മോന്‍ വേണ്ടേ?”
ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ശരിക്കും ഞെട്ടി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരു മോളുള്ള ഇവള്‍ പ്രസവം നിര്‍ത്തിയതാണെന്ന് കരുതിയാണ് ഇത്തിരി മുന്‍പേ അര ലിറ്ററോളം പാല്‍ ആ പൂറ്റിലെയ്ക്ക് അടിച്ചൊഴിച്ചത്.
“അപ്പൊ നമ്മള്‍ ഇപ്പൊ ചെയ്തത് കുഴപ്പം ആകുമോ മോളേ?”
“ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കും”
“അപ്പൊ നിന്‍റെ ഭര്‍ത്താവ്?”
“അതൊക്കെ ഞാന്‍ ശരിയാക്കിക്കൊള്ളാം. ഇക്ക പേടിക്കണ്ടാ”
“എന്‍റെ പൊന്നു മോളേ”
“ഉം”
“ഇനി?”
“ഇനി നേരത്തേ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്നെ കുളിപ്പിച്ച് താ പിന്നെ പോകാറാവുന്നത് വരെ എന്നെ സുഖിപ്പിയ്ക്ക്”.
