കോളേജിൽ വച്ചു ഞങ്ങൾക്ക് തമ്മിൽ മിണ്ടാൻ നല്ല പാടായിരുന്നു. ഇഷാനിയുടെ അടുത്ത് നിന്നും ഞാൻ അകന്നതോടെ കൃഷ്ണ സദാസമയം എന്റെ ഒപ്പം കാണും. സ്വന്തം അനിയത്തി ആണെങ്കിലും എന്റെ ഒപ്പം കൃഷ്ണയേ കാണുമ്പോ ലച്ചുവിന് ശരിക്കും കുരു പൊട്ടുമായിരുന്നു. പാവം കൃഷ്ണ ആണേൽ ഇതൊന്നും അറിയുന്നു പോലുമില്ല
‘അർജുൻ… ട്വന്റി ഫസ്റ്റിനു എന്റെ അപ്പയുടെയും അമ്മയുടെയും വെഡിങ് ആനിവേഴ്സറി ആണ്.. നീ വരണം..’
കൃഷ്ണ എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു തിളങ്ങുന്ന കുറി വച്ചു തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി
‘വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ വച്ചാണ് ഫങ്ക്ഷൻ. ഈ ഇൻവിറ്റേഷൻ കാർഡ് മറക്കല്ലേ വരുമ്പോൾ.. പിന്നെ നീ വേറാരൊടും പറയണ്ട.. ഞാൻ നിന്നെ മാത്രം സ്പെഷ്യൽ ആയി വിളിച്ചതാ..’
‘എന്നെ മാത്രമോ.. നിന്റെ വേറെ ഫ്രണ്ട്സിനെ ഒന്നും വിളിക്കുന്നില്ലേ..?
ഞാൻ ചോദിച്ചു
‘ഇല്ല. തല്ക്കാലം നീ മാത്രം വന്നാൽ മതി..’
അവൾ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണ എന്നെ മാത്രം വിളിച്ചത് എന്തിനാകുമെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു. അന്ന് ബാറിൽ വച്ചു അവളുമാർ എല്ലാം കൃഷ്ണയെ കയ്യൊഴിഞ്ഞു സ്‌കൂട്ട് ആയത് ഇപ്പോളും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുമോ? അതാണോ അവരെയെല്ലാം ഒഴിവാക്കിയിട്ട് എന്നെ മാത്രം വിളിക്കുന്നെ.? എനിക്ക് മനസിലായില്ല
അന്ന് ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ആണ് ലച്ചു അതേ കാര്യം പറഞ്ഞു എന്റെ അടുത്ത് വരുന്നത്. ഞാൻ ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്ത കൊണ്ടും കൃഷ്ണ ക്ലാസ്സിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കുറച്ചു ടൈം കിട്ടി
‘കൃഷ്ണ നിന്നെ വിളിച്ചോ..? അപ്പയുടെയും അമ്മയുടെയും വെഡിങ് ആണിവേഴ്സറി..?
‘ആഹ് വിളിച്ചു..’
‘വരില്ലേ വൈകിട്ട്..’
അവളൊരു കുസൃതിയോടെ എന്നോട് ചോദിച്ചു
‘ഇല്ല. വരുന്നില്ല..’
ഞാനത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയ ദേഷ്യം മിന്നി മാഞ്ഞു
‘അതെന്താ വരാത്തത്..?
‘അവളല്ലേ വിളിച്ചത്.. നീ വിളിച്ചില്ലല്ലോ..’
‘ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞില്ലേ.. എനിക്കറിയാമല്ലോ അവൾ വിളിക്കുമെന്ന്..’
‘അവളല്ലല്ലോ എന്നെ വിളിക്കേണ്ടത്.. നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് താല്പര്യമേ ഉള്ളുവെങ്കിൽ ഞാൻ പിന്നെ എന്തിന് വരണം..’
