സ്വാതി അയാളുടെ കണ്ണിലേക്കു പ്രേമപൂർവം നോക്കി.. ചുണ്ടിൽ ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ.. “അല്ല, പെട്ടെന്നിതെന്തു പറ്റി?.. ഇത്രയും നേരം എന്റെ ദേഹത്തു കിടന്നു കളിച്ചിട്ടും മതിയായില്ലേ…?”
ജയരാജ് അവളെ ഒന്നു കൂടി മുറുകെ പുണർന്ന് തന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. “നീ ഒരു അപ്സരസ്സ് അല്ലേ… നീ എന്നും എപ്പോഴും എന്റെ ഈ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകണം എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം…”
അയാളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തുഷ്ടയായ സ്വാതി തന്റെ വലതുകൈ അയാളുടെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട്.. “ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഇല്ലേ… എന്നെ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് വിളിച്ചാൽ പോരെ… എല്ലാ പണിയും ഇട്ടു ഞാൻ ഓടി വരും അടുത്തേക്ക്….”
അവളുടെ വാക്കുകൾ ജയരാജിന്റെ മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദഭരിതനാക്കിയെങ്കിലും അത് പുറത്തേക്കു കാണിക്കാതെ അവളുടെ മുഖം വലതു കൈയിൽ എടുത്തു അവളുടെ കണ്ണുകളില്ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്.. “നീ നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അടുത്ത് അവനെ പരിപാലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിലും?…”
ജയരാജിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട സ്വാതി താൻ പറഞ്ഞതിൽ അങ്ങനെ ഒരു അർഥം ഉണ്ടെന്നത് അപ്പോഴാണ് ആലോചിച്ചത്… അവൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാതെയായി… അവൾ ആ ആലോചനയിൽ മുഴുകി നിശബ്ദ ആയി നിന്നപ്പോൾ ജയരാജ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.. “അപ്പൊ നീ എന്നോടിപ്പോൾ പറഞ്ഞത് കള്ളമാണല്ലേ… വെറുതെ എന്നെ സുഖിപ്പിക്കാൻ… ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിനക്കൊരു അന്യൻ ആണല്ലേ… നിനക്കായി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തു തന്നിട്ടും…” ജയരാജ് തന്റെ ഓരോ വാക്കുകളെയും അവളുടെ നേർക്കു സമർത്ഥമായി ഉപയോഗിച്ചു…
സ്വാതി പെട്ടെന്ന് തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അയാളുടെ വായ പൊത്തിക്കൊണ്ട്.. “വരും….”
ജയരാജ് തന്റെ വാക്കുകൾ കൊള്ളേണ്ട ഇടത്തു തന്നെ കൊണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്.. “അങ്ങനെ അല്ല.. അതു മുഴുവനായി പറയു…”
അവൾ ചെറിയ ഒരു പരിഭവത്തോടെ തിരിച്ച് അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി കൊണ്ട് തുടർന്നു.. “എന്റെ ഭർത്താവിനെ പരിപാലിക്കുന്ന നേരത്തും അങ്ങ് വിളിച്ചാൽ ഞാനരികിൽ വരും…”
അതു കേട്ട ജയരാജ് ശെരിക്കും സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഉരസി… അപ്പോൾ സ്വാതി എന്തോ പറയാൻ വേണ്ടി വാ തുറന്നുവെങ്കിലും അവളെ പറയാൻ സമ്മതിക്കാതെ അയാളവളുടെ ചുണ്ടുകളെ തന്റേതാൽ വിഴുങ്ങി.. 3-4 മിനിറ്റോളം അങ്ങനെ ചുംബനം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അവർ ശ്വാസം എടുക്കാനായി പരസ്പരം അകന്നു…
