“ എന്താ ടീച്ചറെ… നീതുച്ചേച്ചിക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“ അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെടാ… ചെറിയ പൊള്ളലുണ്ട്. ഇപ്പൊ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. ഒരാഴ്ച കിടക്കേണ്ടിവരും.” അവൾ മെല്ലെ മൂക്ക് തുടച്ചു.
“ ഹാവൂ, ഭഗവതി കാത്തു. എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു ഒന്നും പറ്റില്ലെന്ന്. എവിടെയാ പൊള്ളൽ? ഉടനെ കരിയില്ലേ?”
അംബിക മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് ആകെ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു. വീണ്ടുവിചാരങ്ങളുടെ ഒരു പോരാട്ടം തന്നെ മനസ്സിൽ അവനെ അറിയിക്കാതെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കുശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു.
“ കണ്ണാ, ഞാനൊരു കാര്യം പറയട്ടെ…? നീ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ. നല്ല ദൂരമില്ലേ? ഇപ്പൊ തിരിച്ചാലേ ഇരുട്ടുമ്പോഴേക്കും വീടെത്തൂ.”
“ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ടീച്ചറമ്മയെ ഒറ്റക്കാക്കിയിട്ട് ഞാൻ പോകാനോ?”
“ ഒറ്റയ്ക്കാകണമെന്നല്ല, ഇവിടിപ്പൊ മോൾക്കരികിൽ ഞാൻ നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്. നീ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് വന്നാ മതി.”
“ അതെന്തിനാ? ഞാനിവിടെ എവിടെയെങ്കിലും റൂം എടുത്ത് ഒരാഴ്ച നിന്നാൽ പോരെ? ടീച്ചർക്ക് ഇവിടെയെന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം വന്നാൽ….”
“ കണ്ണാ, പറയുന്നത് കേൾക്ക്. നിനക്ക് യൂണിവേഴ്സിറ്റി എക്സാം ഉള്ളതല്ലേ? അതൂടി മുടക്കണോ? ഇവിടിപ്പൊ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിങ്ങ് വന്നാൽ മതി.”
അതിനോട് പൂർണ്ണയോജിപ്പ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ പിന്നെ എതിര്‍ത്തില്ല. ഡിക്കി തുറന്ന് ടീച്ചറുടെ വസ്ത്രങ്ങളും മറ്റും അടങ്ങിയ ബാഗ് എടുത്തുകൊടുത്തു.
“ ഞാനിത് അങ്ങ് കൊണ്ടുതന്നേനെ. പക്ഷേ ചേച്ചിക്ക് എന്നെ കാണുന്നത് ഇഷ്ടമാകുമോ എന്നറിയില്ല.”
“ ഹ്മം… എന്നെങ്കിലും അവൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കും. ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല. അവളുടെ ഗതികേടുകൊണ്ടാ.” അവൾ മൂക്ക് ചീറ്റി.
“ ടീച്ചറമ്മ സങ്കടപ്പെടണ്ട. ഞാനാ എസ്ഐയോട് പയ്യന്റെ വീട്ടുകാരെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥ അറിയിക്കാൻ റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്യാം.”
“ അതൊന്നും വേണ്ടടാ. അതൊക്കെ ഒത്തുതീർപ്പായി. നിശ്ചയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ കല്യാണം നടക്കും. പക്ഷേ…” അവളൊന്ന് നിർത്തി. എന്തോ പറയാന്‍ മടിക്കുന്നത് പോലെ.
“ എന്താ ടീച്ചറമ്മേ… വന്നപ്പോൾ മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ടീച്ചറ് എന്നിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഒളിക്കുന്നുണ്ട്.”
“ ഒന്നുമില്ലെടാ… പിന്നെ പറയാം. നീ പൊക്കോ… അടുത്താഴ്ച കാണാം.”
ഒരു നിമിഷം അംബികയെ ഒന്ന് നോക്കി അവൻ കാറിൽ കേറാനൊരുങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ്, എന്തോ ബോധോദയം വന്നത് പോലെ അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് അവനെ പുറകോട്ട് വലിച്ചത്.
