ബാബർ വന്ന് സലാമിന്റെയും സയീദിന്റെയും അടുത്ത് ഇരുന്നു………..
അവർ മൂന്നുപേരുടെയും മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്നു………..അവർ പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല………..അവർ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി ഇരുന്നു…………….
“അവൻ വരുമോ…………”…….നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സയീദ് ചോദിച്ചു………….
“അറിയില്ല……….അറിയിക്കരുത് എന്ന് ഉപ്പാന്റെ കല്പനയുണ്ട്……..”………….ബാബർ അവനോട് പറഞ്ഞു……………….
“അവൻ വരണമായിരുന്നു……….”…….പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് സലാം പറഞ്ഞു………….
അവന്റെ ഉദ്ദേശം അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ അവർ അതിന് മറുപടി ഒന്നും നൽകിയില്ല…………..
“നിന്നോട് കറങ്ങാൻ പോവേണ്ട എന്ന് ഉപ്പാ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്………..”……….ബാബർ സലാമിനോട് പറഞ്ഞു………..
“അയാൾക്ക് പേടിയാണ്……….”……..സലാം മറുപടി കൊടുത്തു……….
“ശരിയാ…….ഉപ്പാക്ക് പേടി തന്നെയാണ്………..”………ബാബറും പറഞ്ഞു………പക്ഷെ അതിന്റെ അർഥം വേറെ ഒന്നായിരുന്നു………പക്ഷെ അത് സലാമിന് മനസ്സിലായില്ല………….
“ഇക്ക കാദർക്കാന്റെ കട തകർത്തത് നന്നായില്ല……….”………സയീദ് പറഞ്ഞു…………
“എന്തെടാ……..നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ………”………സലാം അവനോട് ചോദിച്ചു……………
“അവൻ അത് ക്ഷമിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ…………”………….സയീദ് ചോദിച്ചു……….
“അവൻ ക്ഷമിച്ചില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് എന്ത് തേങ്ങായാടാ………”……..സലാം അവനോട് ചോദിച്ചു……….
“ഇക്കാ……..”……..
“സയീദ്………..”……..ബാബർ സയീദിനെ വിലക്കി………….
“അവൻ വരണം……….”……..ബാബർ പറഞ്ഞു…………
“ഇക്കാ………”……….സയീദ് ചോദ്യത്തോടെ ബാബറിനെ നോക്കി…………
ബാബർ കുറച്ചുനേരം മൗനത്തിലാണ്ടു……….
“നമുക്ക് എന്ത് വിലയാടാ ഉള്ളത്……….അബൂബക്കർ ഖുറേഷിയുടെ മക്കൾ ആണെന്ന വില………..അല്ലെങ്കി അതുകൊണ്ട് മാത്രം ഉള്ള ഭയം……………..ഈ നാടും നാട്ടുകാരും അവരും കാത്തിരിക്കുന്നത് അവനുവേണ്ടിയാണ്………അവന്റെ തിരിച്ചുവരവിന്….അവന് മുന്നിൽ നമ്മൾ ആരുമല്ല എന്നാണ് എല്ലാവരുടെയും വിചാരം………..ആ വിചാരം അല്ലെങ്കി വിശ്വാസം ആണ് നമ്മൾ ആദ്യം തകർക്കേണ്ടത്………….എന്നാലേ എല്ലാം നല്ലതായി അവസാനിക്കൂ………”………..ബാബർ അവരോട് പറഞ്ഞു…………..
“പക്ഷെ അവനെ ഒന്നും അറിയിക്കരുത് എന്നല്ലേ ഉപ്പ പറഞ്ഞത്………….”……..സയീദ് അവരോട് ചോദിച്ചു………….
“നീ കരുതുന്നുണ്ടോ അവൻ ഒന്നും അറിയുന്നില്ലാ എന്ന്………..”……..ബാബർ അവനോട് ചോദിച്ചു…………..
