“ഈ വൃത്തികേടാണോ എന്തേലും..” അവള്‍ ചോദിച്ചു.
“നമുക്കല്ലേ വൃത്തികേട്‌; അവര്‍ക്കല്ലല്ലോ”
രമ്യ ചിരിയമര്‍ത്താന്‍ പ്രയത്നിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.
“നീയും ഏട്ടനും തമ്മില്‍ ഒരു ചേര്‍ച്ചേമില്ല. പുള്ളിക്ക് ഇതൊക്കെ ദേഷ്യമാ”
ലജ്ജയോടെയായിരുന്നു അവളുടെ സംസാരം. അതിനര്‍ത്ഥം അവള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് എന്നല്ലേ! അതങ്ങനെ തന്നെ ആണല്ലോ? എന്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചു. അവള്‍ അതെപ്പറ്റി എനിക്ക് സൂചന നല്‍കുന്നു! ഞാനവളെ നോക്കി; അവള്‍ എന്നെയും. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം നോക്കി ആദ്യമായി ചിരിച്ചു. രമ്യയുടെ മുഖത്ത് ലജ്ജ ഞാനാദ്യമായി കാണുകയാണ്.
“ഏട്ടന്‍ അപ്രഖ്യാപിത ബ്രാഹ്മണനാ ചേച്ചീ” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
“ഉവ്വ. എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല ബ്രാഹ്മണരെ”
“അതെന്താ”
“ഞാന്‍ നോണ്‍ വെജാ..അതോണ്ട് തന്നെ”
“അതിനവരെ ഇഷ്ടപ്പെടാതെ ഇരിക്കണോ”
രമ്യ എന്തോ പറയാന്‍ ആഞ്ഞതാണ്; പക്ഷെ അവള്‍ പറഞ്ഞില്ല.
ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി ഒരു കല്ലെടുത്ത് എറിഞ്ഞു നായ്ക്കളെ ഓടിച്ചു.
“ചേച്ചി പറഞ്ഞത് അനുസരിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ” അവറ്റകള്‍ ഓടിപ്പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
രമ്യ പാത്രം കഴുകിത്തീര്‍ത്ത് വാതില്‍ക്കലേക്ക് വന്നു.
“പക്ഷെ നിനക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു അല്ലേ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു.
പിന്നെ ആ കൊഴുത്ത കൈകള്‍ പൊക്കി രോമമുള്ള കക്ഷങ്ങള്‍ ഒരു ലജ്ജയും കൂടാതെ കാണിച്ച് അഴിച്ചിട്ടിരുന്ന ഈറന്‍ മുടി ഇളക്കി. പുറത്തായിരുന്നിട്ടും അവളുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ മാദകഗന്ധം എന്നെ വിഴുങ്ങി.
“എന്റെ ഇഷ്ടത്തേക്കാള്‍ ചേച്ചിയുടെ ഇഷ്ടമാ വലുത്”
“അതെന്താ”
“സ്ത്രീകളുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ പുരുഷന്മാര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്”
“നിന്നെ കെട്ടുന്ന പെണ്ണ് ഭാഗ്യവതി തന്നെ” ചേച്ചി ചിരിച്ചു.
“അവള്‍ ചേച്ചിയെപ്പോലെ ആണെങ്കില്‍ ഞാനും ഭാഗ്യവാന്‍”
രമ്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് രക്തം ഇരമ്പിക്കയറി.
“അതെന്താ”
“ചേച്ചി നല്ലതാ”
“ഞാനത്ര നല്ല പെണ്ണൊന്നും അല്ല” മന്ത്രണം പോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു.
“നല്ലവര്‍ ഒരിക്കലും സ്വയം പുകഴ്ത്താറില്ല”
“ഞാന്‍ നല്ലതല്ല” വീണ്ടും അതുതന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് മുടി ഇളക്കിക്കൊണ്ട് അവള്‍ നോട്ടം മാറ്റി. നല്ലവള്‍ എന്ന ലേബല്‍ അവളിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അതിനര്‍ത്ഥം എന്താണ്? അവളെ ചീത്തയായിത്തന്നെ ഞാന്‍ കാണണം എന്നല്ലേ?
