ചേച്ചി മലർന്നു കിടക്കുവാണ്.. റൂഫിലേക്ക് നോക്കി.. ഞാൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സൈഡ് തിരിഞ്ഞു ചേച്ചിയെ നോക്കിയാണ് കിടന്നത്.. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ചേച്ചിടെ നെഞ്ചിലെ മലകളും കുന്നുകളും നല്ല പോലെ കാണാം.. എനിക്ക് ചെറിയ ഒരു അനക്കം ഉണ്ട്.. താഴെ..
അത് പോലെ അടുത്ത സ്റ്റെപ്പ് എടുക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നി..
പക്ഷെ ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പളേക്കും ചേച്ചി വിഷയം മാറ്റി..
“പാവം ആയിരുന്നു മജീദിക്ക .. കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ട്.. ” ചേച്ചി അവരുടെ ഫോട്ടോ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
മൂഞ്ചി.. ചേച്ചി വേറെ മൂഡിലാണ്.. അത് കുളം ആക്കണ്ട.. ഇപ്പൊ ഞാൻ വേറെ പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം താറു മാറാകും..
“കുറെ നാൾ കിടപ്പായിരുന്നു അല്ലെ,..”
“മ്.. മ്.. പതിനഞ്ചു കൊല്ലം.. പക്ഷെ ഞാൻ വിട്ടില്ല.. ഞാൻ ഫുൾ ടൈം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. എനിക്ക് പറ്റുന്ന പോലൊക്കെ ഇക്കയെ നോക്കി..”
“ചേച്ചിക്ക് ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നോ.. അപ്പൊ?”
“ഞാൻ ഒരു കടയിൽ ജോലിക്ക് പോകുമായിരുന്നു..”
“മ്.. ചേച്ചിടെ ഒക്കെ ആണ് ജീവിതം.. കണ്ടു പഠിക്കണം..”
“നീയും കഷ്ടപെട്ടില്ലേ..”
“അത്രയ്ക്കൊന്നും ഇല്ല ചേച്ചി.. അനാഥാലയം ആയിരുന്നെങ്കിലും മറ്റു കുട്ടികളെ പോലെ അല്ലായിരുന്നു ഞാൻ.. എനിക്ക് ഒരു സ്പോൺസർ ഉണ്ടായിരുന്നു.. വല്യ വ്യത്യാസം ഒന്നും ഇല്ല.. പക്ഷെ സ്പോൺസർ ഉള്ളത് കൊണ്ട് എന്നെ നന്നായി അവർ പഠിപ്പിച്ചു.. ”
“എന്നാലും ആരുമില്ലായ്മയുടെ വേദന എനിക്കറിയാം”
ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ചേച്ചിയും കണ്ണീരണിഞ്ഞു തുടങ്ങി..
ചേച്ചി എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.. കണ്ണീർ അനർഗനിർഗളം ഒഴുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു..
“ചേച്ചി.. ഇങ്ങടുത്തു വാ..”
ചേച്ചി എന്റെ നേർക്ക് ചേർന്ന് കിടന്നു..
ഞാൻ കൈ ഇട്ടു ചേച്ചിയെ കെട്ടി പിടിച് ചേർത്ത് നിർത്തി.. മുഖവും മുലയും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞെങ്കിലും എനിക്ക് വേറൊരു ചിന്തയും മനസ്സിൽ വന്നില്ല..
“ചേച്ചി.. എനിക്കൊരു ഉറപ്പ് തരണം.. ഈ വിഷമം ഒക്കെ ഇന്ന് രാത്രി കൊണ്ട് തീർക്കണം.. ഇന്ന് എത്ര വേണോ കരഞ്ഞോ.. പക്ഷെ നാളെ എണീക്കുമ്പോൾ പുതിയ ഒരു വൈശാലി ആകണം.. എപ്പോഴും ചിരി മാത്രം ഉള്ള.. എപ്പോഴും പ്രതീക്ഷകൾ തുളുമ്പുന്ന ഒരു മുഖം വേണം.. ഇനി ഞാൻ കൂടെ കാണും
