അവര് വന്നു സൈഡിൽ ക്യാമറ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്യുന്നതും എല്ലാം അവൾ നിറയുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ നോക്കിക്കണ്ടു….
സാബിന്റെ ഗോഡൗണിനു മുന്നിലെത്തിയ കാറിൽ നിന്നും ഖന്ന വിവേകിനെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു….
പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ച വിവേകിനെ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ തോളത്തെടുത്തിട്ട് ഷട്ടർ പൊക്കി ഗോഡൗണിനുള്ളിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടു പോയി….
അകത്തു അവനെ കാത്ത് സാബ് ഉണ്ടായിരുന്നു…
“അല്ല ആരിത് വിവേക് സാറോ…”…ഒരു ചിരിയോടെ സാബ് പറഞ്ഞു…
“സാബ് എന്നെ വെറുതെ വിടണം…”
“ഏയ്‌ വിവേകിനെ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല…ഈ നിക്കുന്ന ഖന്ന പറയുവാ ഞാൻ വിവേകിന് തന്നത് കുറഞ്ഞു പോയി എന്ന്…അപ്പഴാണ് ഞാനും അതിനെക്കുറിച് ആലോചിച്ചത്….അപ്പൊ അങ്ങനെ അങ്ങ് നിന്നെ വിട്ട ശരിയാവില്ലല്ലോ…..”..
ഇനി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് വിവേകിന് മനസ്സിലായി….
ഉടൻ സാബിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാറി….
“എന്റെ മുൻപിൽ വന്നു വിലപേശാൻ മാത്രം ധൈര്യം വന്നോടാ നായെ നിനക്ക്…!!.” എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണു കിടക്കുന്ന അവന്റെ രണ്ട് കാലിലേക്കും സാബിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തോക്ക് നിറയൊഴിച്ചു…
കാൽപാദം തുളഞ്ഞു പോയ വേദനയിൽ അവൻ അലറി കരഞ്ഞു….
വെടി കൊണ്ട രണ്ടു കാലിലും സാബ് ചവിട്ടി പിടിച്ചു…
അവൻ പ്രാണൻ പോകുന്ന വേദനയിൽ അലറിക്കരഞ്ഞു…..
ആ സമയം അവന്റെ മനസ്സിൽ വന്നത് ” മച്ചി ” എന്ന് വിളിച്ചു താൻ ക്രൂരമായി മർദിക്കുമ്പോൾ അലറിക്കരയുന്ന പാർവതിയുടെ മുഖമാണ്….
അവന്റെ കരച്ചിൽ സാബ് ആവോളം ആസ്വദിച്ചു….
പയ്യെ അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് സാബ് തോക്ക് ചേർത്ത് വച്ചു….
തന്റെ അവസാനം അടുത്തു എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി…
നെറ്റിയിൽ നിന്നും നിരക്കിക്കൊണ്ട് വന്ന തോക്ക് അയാൾ അവന്റെ വായിലേക്ക് കയറ്റി കാഞ്ചി വലിച്ചു….!!!
