രജനി : “ങൂഹും”
മാളവിക : “നീ വല്യ തന്റേടിയായിട്ട് ഇന്നെന്തു പറ്റി?”
രജനി : “ഒന്നും പറ്റിയില്ല” രജനി കൈകൾ തലയ്ക്ക് മുകളിലേയ്ക്ക് നീട്ടി ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്ത് താൻ ഒക്കെ ആണ് എന്ന മട്ടിൽ അഭിനയിച്ചു.
മാളവിക : “നീ എന്തെങ്കിലും കണ്ട് പേടിച്ചോ?”
രജനിക്ക് ചിരിയും, പരിഭ്രമവും ഒന്നിച്ച് മുഖത്തു വന്നു.
രജനി : “ഇല്ല, അതിരിക്കട്ടെ നിനക്കെന്താ ഇങ്ങിനൊക്കെ തോന്നാൻ” ഇനി തിരിച്ച് ആക്രമിക്കാതെ വയ്യ എന്ന്‌ രജനിക്ക് മനസിലായി.
മാളവിക : “അല്ല നിന്റെ മട്ടും പദവും ഇന്ന്‌ രാവിലെ കുളിക്കാൻ കയറിയത് മുതൽ മാറി. അതാ ചോദിച്ചേ?”
രജനിക്ക് മനസിലായി വൃത്തം ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി വരികയാണ്!!! ഇനി അധികം സമയമില്ല. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പിടിക്കപ്പെടാം.
അവൾ വിളറിയ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.
മാളവിക : “എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ പറ” മാളവിക പറഞ്ഞു.
രജനി : “ഒന്നുമില്ല”
മാളവിക : “ഒന്നും?”
രജനി : “ങൂഹും”
മാളവിക : “എങ്കിൽ ശരി, ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്”
അതും പറഞ്ഞ് മാളവിക തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
നിശബ്ദത…
രജനി : “എടാ മാളൂ”
മാളവിക : “ഉം”
രജനി : “നീ എന്തോ ഉള്ളിൽ വച്ചല്ലേ ഇപ്പോ ഈ പറഞ്ഞതൊക്കെ?”
മാളവിക : “നിനക്കൊന്ന്‌ മിണ്ടാതെ കിടക്കാമോ?”
രജനി : “എന്നെ വെറുതെ അതുമിതും ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട്?… ഞാൻ തിരിഞ്ഞുകിടന്ന്‌ ഉറങ്ങാൻ പോയതല്ലായിരുന്നോ? നീയല്ലേ ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ പറഞ്ഞത്?”
മാളവിക : “അതിന്?”
രജനി : “എന്താ നിന്റെ മനസിൽ”
മാളവിക : “അത് നിനക്ക് അറിയില്ല?”
രജനി : “ആ”
മാളവിക : “ഓഹോ, അപ്പോൾ ഞാൻ പറയണം?”
രജനി : “അല്ലാതെ പിന്നെ?”
മാളവിക : “എന്നാലേ നീയിപ്പോൾ അറിയേണ്ട”
വീണ്ടും നിശബ്ദത.!!
രജനി : “പറ മാളൂ”
മാളവിക : “ഒക്കെ പറയാം, പക്ഷേ സത്യം നീ പറയണം”
രജനി : “ആം പറയാം”
രജനിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് താൻ പിടികൊടുക്കുകയാണ്. അവൾക്കതറിയാം.
