അവർ പരസ്പരം ബഹുമാനപൂർവ്വം മാധവിയമ്മ സാവിത്രിയമ്മ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത് . അതിന് മുൻപ് മാധവിയങ്ങനെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടോയെന്തോ . സാവിത്രി പലതവണ അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മാധവിയവരെ മൈൻഡ് പോലും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നില്ല .
”അതിനെന്നാ ഞാന്‍ കൊണ്ട് പോയാക്കാം .. കാറുണ്ടല്ലോ ” മഹി എണീറ്റു ചുമരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന താക്കൊലെടുത്തു .
”ഡാ … ഒരു നല്ല ഷർട്ടും മുണ്ടുമെടുത്തുടുക്കടാ .. കവലക്ക് പോകുന്നതല്ല … കൂടെ ആളുള്ളതാ ,.അതും നമ്മുടെ ബന്ധുക്കാരി !!”’ സാവിത്രീ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി . മാധവിയമ്മ ദയനീയമായി സാവിത്രിയെ ഒന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല .
”പോകാം … ” മഹി ഷർട്ടും മുണ്ടും മാറി ഇറങ്ങിവന്നവരെ നോക്കി .
” ചോറുണ്ടിട്ട് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല … ” സാവിത്രി മാധവിയുടെ കരം ഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
”അയ്യോ സാവിത്രിയമ്മേ വേണ്ടാഞ്ഞിട്ടാ … .. സമയം കുറെയായി . ”
”സമയമിത്രേമായില്ലേ .. കുറച്ചുനേരമിരുന്നാല്‍ ചോറ് വെക്കാം … കുക്കറില്‍ രണ്ടടി അടിക്കുന്ന സമയം . കറി കാര്യമായൊന്നുമില്ല എന്നേയുള്ളൂ . രാവിലെ ചിട്ടിപ്പൈസ കൊടുക്കാന്‍ പോയിട്ട് വന്നിട്ട് ഇവനുമായി വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു സമയം പോയി … അതാ ചോറ് വെക്കാന്‍ താമസിച്ചേ ”’ സാവിത്രി മഹിയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു .
മഹി അമ്മയെ നോക്കാനാവാതെ മുഖം കുനിച്ചു .
”അത് സാരമില്ല … ഞാന്‍ ഇറങ്ങട്ടെ . ഇനിയൊരിക്കല്‍ വരാം,”
മാധവിയുടെ ശബ്ദം കെട്ടു മഹിക്ക് കൌതുകമായി . തലേന്നത്തെ കാര്‍ക്കശ്യതയൊന്നും കാണാനേയില്ല . മാത്രമല്ല ഒരു കൌമാരക്കാരിയുടെ പോലെയുള്ള സ്വരവും .
”’ ഇനിയിപ്പോ ചെന്ന് ഏതുസമയത്തു ചോറ് വെച്ച് കഴിക്കാനാ ..അതോ എല്ലാം കാലാക്കിയിട്ടാണോ പോന്നെ?”
”എഹ് … ഉവ്വ് .. ചോറ് വെച്ചിട്ടാ പോന്നെ ” മാധവിയമ്മ സാവിത്രിയുടെ കയ്യില്‍ ഒന്നമര്‍ത്തിയിട്ട് വാതില്‍ക്കലേക്ക് നടന്നു .
ഒരു ചോക്കലേറ്റ് പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന മഹി മാധവിയമ്മ പുറത്തേക്ക് നടന്നതും അവരെ അനുഗമിച്ചു .
